Martial art

Martial art
هنر رزمی

جوجیتسو یکی از ورز های رزمی است.

در حدود ۳۰۰۰ سال قبل کشاورزان و روستائیان ژاپنی برای مقابله با سارقان و سربازان امپراتوری که به قصد چپاول آنان هجوم می‌آوردند اقدام به ابداع فنون و حرکاتی کردند که امروزه ما آن را به نام جوجیتسو میشناسیم.

این حرکات شامل بر ضربه زدن - گرفتن - پرتاب کردن - و فشار آوردن بر روی مفاصل حریف بود در دورانهای مختلف استادان این فنون با تعلیم و گسترش این فنون باعث پیشرفت و تکامل کیفی و کمی تکنیکهای جوجیتسو شدند.

در این میان نیز استادانی بودند که با تکمیل و توسعه بخشی از این فنون و حذف حرکات مرگبار و خطرناک جوجیتسو ورزش جدیدی را ابداع کردند. مانند پروفسور جیگارو کاتو که ورزش جودو را به جهانیان معرفی نمود .

جوجیتسو در ایران

در حدود ۴۵ سال قبل با ورود مستشاران خارجی که برای آموزش نیروهای پلیس به ایران آمده بودند اولین تکنیکهای نوین این ورزش به ایرانیان معرفی شد و همچنان این روند ادامه داشت و انحصاراٌ در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی بود و با نام فنون دفاع‌شخصی در ایران شناخته و تدریس می‌شد .

استادان فنون رزمی در ایران هر کدام با سلیقه و در حد توان خود ا قدام به آموزش فنون دفاع شخصی می‌کردند و سازمان و ارگانی نظارت بر این امر نداشت در چند سال گذشته افراد مختلفی کوشیده‌اند به ورزش جوجیتسو در ایران سر و سامانی دهند.

[ سه شنبه بیست و هفتم تیر 1391 ] [ 13:17 ] [ امیر ]

مُریهه اوشیبا بنیان‌گذار ورزش رزمی آیکیدو است. اغلب به او لقب بنیان‌گذار یا استاد بزرگ را دادند.

او درسال ۱۸۸۳ در کشور ژاپن دیده به جهان گشود و پس از هشتاد و شش سال عمر در سال ۱۹۶۹ دیده از جهان فروبست. وی درسبک‌های متعددی از جمله جوجیتسو دارای مدرک بود و همچنین دربکارگیری از نیزه و شمشیـر مهارتی خاص داشت. وی با تغییر و تعدیل برخی از فنون جوجیتسو، از آنها در آیکیدو استفاده نمود و فنون منحصر به فرد دیگری را نیز درهنر رزمی خود بکارگرفت.

آیکیدو نامی است که او برای هنر رزمی خود انتخاب نمود. این کلمه مرکب از سه جـزء آی، کی و دو می‌باشد که معنای اصلی آنها به ترتیب هماهنگی، نیروی درونی و راه و روش می‌باشد. تلفظ آی به معنای هماهنگی، با آی به معنای عشـق یکی است و اوشیبا از هر دو آنها، برای رساندن پیام این هنر رزمی بهره می‌برد.

تاریخچه

در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ در استان تانابه،واکایاما از پدر و مادری بنام یُرُکو و یوکی بدنیا آمد.

سال ۱۸۹۰ در هفت سالگی در معبـدی در نزدیکی خانه اش خواندن و نوشتن را آموخت. در سیزده سالگی به مدرسه راهنمایی واکایاماکن دای نی جین چو رفت ولی پس از یکسال منصرف شد. در چهارده سالگی معلم چورتکه شد و در اداره مالیات مشغول بکار شد. در هجـده سالگی کار اداره مالیات را رها کرد و برای کار به توکیو رفت. سال ۱۹۰۲ در نوزده سالگی مغازه‌ای دایر کرد و به تمرین جـودو پرداخت. بعلت مریضی به شهر تانابه برگشت و هر روز در کوهستانها خود را قوی می‌کرد و در همین سال ازدواج کرد.

سال ۱۹۰۳ در بیست سالگی به خدمت سربازی در اُساکا رفت و آنقدر در کار تیراندازی و شمشیر بازی مهارت داشت که به او پیشوای سربازها می‌گفتند. از استان اُساکا به استان واکایاما رفت تا در جنگ نی چی رو شرکت کند و مرتب ورزش می‌کرد. در بیست و شش سالگی با نظر دولت درباره یکی شدن معابد مخالفت کرد و به پیروزی رسید.

سال ۱۹۱۲ در بیست و نه سالگی از طرف دولت به او پیشنهاد شد به هوکایدو برود و او با پنجاه و چهار خانوار به هوکایدو منطقه مُن بتسو گون شی راتاکی گِن رفتند. در سی و یک سالگی در روستای کامی یوبِتسو کارهای زیادی انجام داد و او را شی راتاکی اُ نامیدند. سال ۱۹۱۵ در سی و دو سالـگی در هتلی در اِن گارو بنام هی ساتا با استاد جودو تاکدا سـوکاکو آشنا شـد و بـه ورزش جـودو پرداخت. در سن سی و پنج سـالگی یکی از مقامات بالای ارتش مُنبِتسو گون در روستای کامی بِتسو شد. در سی و شـش سالگی در زمان مرگ پدر مریهه به شهر خود برگشت و در بین راه به کیوتو آیابه رفت و با کسی که حاجت می‌داد بنام دِگوچی اُنی زابورُ آشنا شد. سال ۱۹۲۰ در سی و هفـت سالـگی پس از مرگ پدرش همراه با خانواده اش به کیوتو آیابه رفت تا در آنجا زندگی کند. در آنجا به ورزش پرداخت و باشگاهی بنام کلاس وشیبا را دایر نمود. سال ۱۹۲۲ در سی و نه سالگی نام آی‌کی‌ را برای ورزش خود برگزید و به دیگران ابلاغ کرد.

در چهـل و دو سالگی به همه گفت که راه آی‌کی‌ را با جدیت دنبال کنند و در پائیز همان سال بـه دعوت دریادار تاکِ شیتا رئیس نیروی دریایی به توکیو رفت تا در آیاماگُشو به تدریس آیکیدو بپردازد. سال ۱۹۲۷ در چهل و چهار سالگی همراه خانواده خود به توکیو رفت و خانه‌ای اجاره کرد و همچنین مکانی اجاره کرد و در آنجا به تمرین پرداخت و در چهل و شـش سالگی، معلم ورزش دریا نوردان شد.

سال ۱۹۳۰ در چهل و هفت سالگی برای دایرکردن کلاسی به مِجی رُشی مُراچی آیی نقل مکان کرد و کلاسی دایر کرد که اجاره‌ای بود در این کلاس اژ استاد جیگرو کانو بنیان‌گذار جودو دعوت کرد به تماشای فنون آیکیدو بپردازد و فنون مُریهه را از نزدیک مشاهده نماید. در چهل و هشت سالگی در شین جوکو واکاماتسوچو کلاسی دایر کرد که نامش را کُبوکان قرارداد و در آنجا شاگردان زیادی بـدور او جمع شدند.

سال ۱۹۴۵ در پنجاه و هفت سالگی از دولت بورسیه می‌گرفت و مجلس، مکانی بنام زایدان هُجین کُبوکای را دایر کرد و آی کی بوجوتسو را ورزش آی کی نامید و در استان ایباراکی محله ایواما کلاسی در بیرون از خانه خود دایر کرد. سال ۱۹۴۲ در پنجاه و نه سالگی ورزش آی کی را آی‌کی‌دو نامید.

در شصت سالگی در استان ایباراکی محله ایواما معبد آیکیدو را ساخت. سال ۱۹۵۲ در شصت و نه سالگی به شهرهای مختلف سفر کرد و آیکیـدو را گسترش داد. در هفتاد و هفت سالگی در تلویزیون ژاپن گواهینامه شی جو هُشو را در روز بونکا گرفت.

سال ۱۹۶۴ در هشتاد و یک سالگی (تابستان این سال) از طرف امپراتور ژاپن بخاطر آیکیدو، مدال افتخار دریافت نمود. سال ۱۹۶۶ در هشتاد و سـه سالگی از کشور برزیل از کلیسای کاتولیک آپُستُ لیکا اُرتو دُشیا از طرف بالاترین مقام کلیسا بهترین لقب کاتولیک (آپست لیکا اُرتودشیا هاکشاکو) برای او ارسال شد.

سال ۱۹۶۹ در هشتاد و شـش سالگی بخاطر کار بزرگی که انجام داده بود (ابداع ورزش آیکیدو) از استاندار واکایاما مـدرک تانابه شیمییُ شیمین را دریافت کرد و از مجله ایواما، ایواماچو مییُ چُمین را گرفت و در بامداد یکی از روزهای سال ۱۹۶۹ ساعت ۵ صبح بدرود حیات گفت. روز قبل از فوت مدرکی بنام سیگُ ای کونسان تُ زویی هُـشُ را دریافت کرد.

[ سه شنبه بیست و هفتم تیر 1391 ] [ 13:13 ] [ امیر ]

آی‌کی‌دو  یک هنر رزمی ژاپنی است. بنیان گذار این هنررزمی، موریهه اوشیبا نام دارد که در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ به دنیا آمد، و اغلب به او لقب استاد بزرگ را دادند. به صورت فیزیکی آیکیدو هنری است که شامل برخی از گرفتن‌ها در محل اتصال مفصل‌ها است که از جوجیتسو مشتق شده و همچنین برخی دیگر از تکنیک‌ها و گرفتن‌های دیگر که از کنجیتسو ناشی شده‌است. تمکرز ورزش آی‌کی‌دو در مشت و لگدزدن به حریف نیست، بلکه با استفاده از انرژی خود برای بدست آوردن کنترل آن‌ها یا دور کردن آن‌ها از خود است. آی‌کی‌دو یک هنر ایستا نیست، بلکه تاکید فراوانی بر حرکات و جنبش‌های داینامیک دارد.

معنی آی‌کی‌دو

کلمه آی‌کی‌دو از سه حرف کانجی تشکیل شده است:

  • Ai به معنای به هم پیوستن، هماهنگی
  • Ki به معنای روح، نیروی درونی، انرژی طبیعی بدن
  • do به معنای راه و روش

روش رزمی آی‌کی‌دو

حرکات پایه در آی‌کی‌دو حرکات طبیعی هستند و بیش‌تر حملات در این سبک به صورت ذاتی و با الهام از ذات طبیعت انجام می‌شوند. یک آی‌کی‌دو کار، بدون تلاش برای حمله یا تهاجم تنها می‌کوشد تا خود را با شرایط هماهنگ کرده و در برابر حملات احتمالی حریفان، از خود دفاع نماید. آنگاه در صورت لزوم از ضربات مشت یا لگد خود نیز استفاده می‌نماید. یک آی‌کی‌دو کای واقعی بهتر می‌داند که قدرت خود را بدون ضربه زدن به دیگران و یا تحقیر آنان حفظ نماید.


[ سه شنبه بیست و هفتم تیر 1391 ] [ 13:10 ] [ امیر ]

شوریکن یکی از سلاح های اصلی و مرگبار نینجا است در گذشته نینجا ها در بسیاری از موارد مثل شکار از شوریکن استفاده می کردند.

    شوریکن از قرن پانزده میلادی همواره نمادی از نینجوتسو و نینجا بوده است که از دو نوع (بو شوریکن و سنبان شوریکن) تشکیل شده است. بو شوریکن نوع میله ای آن است که در صورت پرتاب صحیح می تواند در عمق زیادی نفوذ کند ولی سنبان شوریکن در عمق نفوذ نمی کند و فقط در جنگ  با زره خراش می اندازد اما آغشته کردن آن با زهر می تواند دشمن در در عرض چند ثانیه از بین ببرد .
  شوریکن با دو شیوه پرتاب می شود: اوچی وازا و ناگی وازا . در بعضی مواقع دو یا سه شوریکن با یک دست هم زمان    پر تاب می شود که برای این کار نینجا ها باید مهارت زیادی را با تمرین کسب کنند.

[ دوشنبه بیست و ششم تیر 1391 ] [ 22:43 ] [ امیر ]

ساواته یا بوکس فرانسوی یک هنر رزمی فرانسوی که در آن استفاده از ضربات دست، پا و سلاح‌های سرد آموخته می‌شود.

ساوات که در ایران با نام ساواته از آن یاد می‌شود، تنها روش مشابه کیک بوسینگ است که در هنگام مبارزه از کفش استفاده می‌شود. این ورزش در ابتدای قرن نوزدهم با نام شوسان (Chausson) شناخته می‌شد.

مایکل کاسیوس (۱۸۶۹ – ۱۷۹۴) یک بوکسور فرانسوی بود که شوسان (مبارزات خیابانی فرانسه) را سازمان دهی کرد.

شاگردان وی برادران لکور با نام‌های چارلز لکور و هربرت لکور در سال ۱۸۳۰ با ایجاد نظم و ساختار فنی نام ساوات به معنی "کفش کهنه" را بر مبارزات خیابانی فرانسه گذاردند.


از آن پس به مسابقات خیابانی در فرانسه ساواته گفته شد.

ژوزف پیر چارلمونت (۱۹۱۴ – ۱۸۳۰) و پسرش چارلز چارلمونت (۱۹۴۴ – ۱۸۶۲) از شاخص ترین قهرمانان و ساواتورهای فرانسه در نیمه دوم قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم بودند که تاثیر فراوانی در شناسایی و گسترش این ورزش در فرانسه و اروپای باختری بر جای گذاشتند.


درجات فنی

۱. دستکش آبی

۲. دستکش سبز

۳. دستکش قرمز

۴. دستکش سفید

۵. دستکش زرد

۶. دستکش نقره‌ای (بالاترین درجه فنی)


سبک‌ها

مسابقات ساواته در دو سبک آسوت و کامبت برگزار می‌شود.

در آسوت تنها دقت در اجرای نمایشی تکنیک‌ها مورد نظر است.

در کامبت ضربات به صورت کامل به حریف وارد می‌شود. مسابقات کامبت به دو شیوه، با محافظ سر و گردن و بدون محافظ برگزار می‌شود.

قوانین مسابقات

مسابقه ساواته در راندهای مختلف برگزار شده که بین هر راند زمان مشخص استراحت در نظر گرفته شده‌است.

براساس قوانین، هر رقابت می‌تواند در دو – سه – چهار یا پنج راند برگزار شود. مدت زمان راندها بین یک دقیقه، یک دقیقه و نیم تا دو دقیقه متغیر است.

زمان استراحت بین هر راند rest minutes یک دقیقه‌است.

قوانین داوری

مسابقات توسط هیات ژوری شامل داوران کناری و داور وسط، مورد قضاوت قرار می‌گیرد.

وقت نگه دار، کمیته پزشکی و بازرس وسایل ایمنی این هیات را یاری می‌رسانند.

ناظر رسمی مسابقه مرجع عالی مسابقات است که بر عمل کرد هیات ‍ژوری نظارت می‌کند.

ساواته در ایران

ساواته در سال 1340 توسط مهدی کامران وارد ایران شد و در باشگاه‌هایی چون ایران امروز و دیهیم تدریس گردید.

کامران، ساواتور مقیم فرانسه دارای دستکش نقره ای (عالی ترین درجه فنی در هنر رزمی ساواته) و از شاگردان مستقیم کنت پیر باروزی (۱۹۹۴-۱۸۹۷) قهرمان افسانه‌ای و سرشناس ساواته فرانسه (موسس فدراسیون ساواته فرانسه) بود.

در مدت کوتاهی ساواتور‌ها و ساواتریس‌های ایرانی به فراگیری این هنر رزمی زیر نظر مهدی کامران پرداختند. از شاگردان به نام کامران می‌توان ساواتورهایی چون برادران معظمی، حمیدرضا توکل (رییس انجمن ساواته ایران)، مصطفی زاکانی (نایب رییس انجمن)، ناصر نظری، اسماعیل کاظمی (عضو هیات مدیره انجمن) و عباس تفنگچی را نام برد. 

فریدون معظمی و فرامرز معظمی پس از مهدی کامران نخستین ساواتورهایی بودند که در ایران آموزش دیده و به واسطه شایستگی خود و تحمل تمرینات دشوار کامران و گذراندن سلسله مراتب کامل فنی، موفق به دریافت دستکش نقره ای از بنیان گذار ساواته در ایران و سپس کنت پیر باروزی شدند. با خروج بنیان گذار این ورزش از کشور، ساواته دوران رکود خود را تا سال 1384 پشت سر گذاشت، تا این که در سال 1386 فعالیت مجدد و تشکیلاتی این رشته با مجوز اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی ایران تحت عنوان انجمن ساواته ایران پس از ثبت و اخذ تاییدیه از قوه قضاییه و وزرات امور خارجه به طور رسمی و قانونی در ایران آغاز شد.
  انجمن ساواته ایران عضو جمعیت سازمان های غیردولتی ورزش ایران است.

در سال 1343 اولین کتاب با موضوع ساواته در ایران ترجمه شد.
این کتاب فنون کشتی، جودو و کاراته و ساواته و رموز دفاع از خود اثر یونیشی و بروس تگنر به برگردانی م. ب. آ نام دارد.

در سال نیز دومین کتاب با عنوان ساواته با نام کاراته - ساواته و رموز دفاع از خود به طریقه ژاپنی اثر بابی لو و به برگردانی علی اشرفی منتشر شد. 

نخستین کتاب ساواته در ایران در سال 1345 توسط برادران معظمی، زیر عنوان ساواته و جودو به رشتۀ نگارش درآمد و در سال 1346 در دو نوبت و در نوبت دوم با نام ساواته، کاراته و جودو به چاپ رسید. 
بزرگان ساواته ایران در این باره توضیح می‌دهند: «در چاپ اول ایراداتی مشاهده شد که سعی گشت در این چاپ مرتفع گردد. عده‌ای از خوانندگان محترم از این که در کتاب راجع به کاراته مطلبی وجود نداشت ایراد گرفته بودند... در چاپ دوم، بخش دیگری پیش از بخش ساواته موسوم به کاراته به کتاب اضافه نمودیم. علاوه بر آن باید اضافه نمود که حرکات ترکیبی بخش‌های آخر کتاب از حرکات ساواته و کاراته تواماً نیز استفاده شده‌است. امید است این کوشش مورد توجه خوانندگان عزیز قرار گیرد». 

نویسندگان اثر هم چنین می‌نویسند: «بسیاری از مردم معتقدند که ساواته (بوکس فرانسوی) از موثرترین هنرهای رزمی است. صدها مانور و ضربات مرکب را فردی که ساواته می‌داند می‌تواند به کار ببرد و با آن خطرناک ترین افراد را به حال مرگ بیاندازد.

اگر به قدرت مرگ آور ساواته شک دارید به سرگذشت (جان-سولیوان) یکی از بزرگ ترین قرمانان سنگین وزن گوش دهید...

ساواته یک طرز شگف آور مبارزه‌است که در فرانسه و در طی سال‌ها کامل شده است؛ به طوری که یک پاریسی کوچک اندام با بهره گیری از آن قادر می‌شود قوی ترین اشخاص را مغلوب کند. مهم نیست قد و وزن کنونی شما چیست، با دنبال کردن تمرینات ساواته می‌توانید قدرت عظیمی را در پاهای خود به وجود آورید. تمرینات را درست همان طور که توضیح داده شده‌است انجام دهید... این تمرینات به خصوص در اضافه نمودن فدرت، سرعت، مقاوت، مهارت، حفظ تعادل و ... موثرند».

[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 18:27 ] [ امیر ]

موای تای به معنای مشت زنی تایلندی است و به همین جهت تای بوکس نیز خوانده می‌شود. این رشتهٔ ورزشی دارای قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال در کشورهای تایلند، برمه، کامبوج و مالزی می‌باشد. موای تای ورزش ملی تایلند و یکی از مهم‌ترین سمبل‌های فرهنگی این کشور است. روز ۱۷ مارس در این کشور روز موای تای نامیده شده‌است.

موای تای یکی از سبک های آزاد ورزش های رزمی است، مبارزات آن در رینگ برگزار می‌شود و از سوی بسیاری به عنوان خشن‌ترین ورزش رزمی یاد می‌شود.

تکنیک‌های مشت در موای تای شباهت زیادی به بوکس غربی دارند و وجود فنون گلاویزی این رشته را به کیک بوکسینگ و ساواته نزدیک ساخته‌است. به دلیل این شباهت‌ها بسیاری از ورزشکاران موای تای در مسابقات کیک بوسینگ، کی 1، و ساتشو نیز شرکت می‌کنند.

پیشینهٔ موای تای در ایران

درسال ۱۳۶۸ موای تای توسط محمد توحیدی به ایران آورده شد. او دورهٔ آموزش ورزش رادر کشور هلند به پایان رسانده و به ایران مراجعت نمودند و در سال ۱۳۷۳ به صورت رسمی از طرف فدراسیون ورزشهای رزمی به رسمیت شناخته می‌شود و حالا هم تیم ملی موای تای به مسابقات گوناگون اعزام می‌شود.

[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 18:2 ] [ امیر ]

کیک‌بوکسینگ ترکیبی از رشته‌های رزمی موای تای، کاراته و بوکس است. کیک بوکسینگ ورزشی رزمی می‌باشد که تنها سی سال از تولد آن می‌گذرد. در کیک بوکسینگ ضربات دست، پا، زانو، آرنج و گرفتن همدیگر آزاد می‌باشد. ولی زدن حریفی که بر روی زمین افتاده ممنوع است. به طورکلی هدف از تمرینات کیک بوکسینگ دفاع ازخود، به دست آوردن آمادگی جسمانی و هم چنین به عنوان ورزش رزمی می‌باشد.

تاریخچه

ریشهٔ اصلی کیک بوکسینگ به ۲۰۰۰ سال پیش در آسیا بر می‌گردد. کیک بوکسینگ ژاپنی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ایجاد و رقابتهای آن از همان دهه شروع شد. بنیان گذاران آن اوسامو ناگوچی و تاتسو یامادا می‌باشند. کیک بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میلادی به وجود آمد. کیک بوکسینگ را می‌توان ورزش رزمی چند رگه دانست که درآن از روش‌های رشته‌های مختلف رزمی استفاده شده‌است.

نام گذاری

اصطلاح کیک بوکسینگ به وسیله اوساما ناگوچی ژاپنی برای نام گذاری رشته‌ای رزمی که از موای تای و کاراته الهام گرفته شده بود استفاده شد. او این رشته را در سال ۱۹۵۸ معرفی کرد. کیک بوکسینگ در واقع از دو قسمت (کیک = ضربه پا) و (بوکسینگ = مشت زدن) تشکیل شده که تکنیک‌های اصلی آن هم در مشت و ضربه پا می‌باشند.

روش مبارزه

مسابقات در یک زمین مربع شکل ۱۶ تا ۲۰ فوتی که با طناب محصور شده برگزار می‌گردد. زمان بازی معمولاً سه راند سه دقیقهای می‌باشد. که ورزشکاران بین هر راند یک دقیقه استراحت می‌کنند. هر مسابقه توسط یک داور و یک پزشک کنترل می‌شود. و در هر راند سه قاضی به مبارزان امتیاز می‌دهند.

بنیان گذار کیک‌بوکسینگ در غرب جو لوئیس می‌باشد که پدر کیک بوکسینگ آمریکا نامیده می‌شود.

کیک بوکسینگ مانند تمام رشته‌های رزمی دارای کمربند و دان می‌باشد. این ورزش داخل رینگ برگزار می‌شود و گرفتن حریف در مسابقه خطا است و اگر در طول مسابقه بیش از سه خطا داشته باشی بازنده اعلام می‌شوی. در مسابقه یک داور وسط وجود دارد و سه داور کنار و یک قاضی وجود دارد. در بعضی از مسابقات که سطح آن پایین است زمان مسابقه ۲راند ۲ دقیقه‌ای است. به افرادی که در مبارزات کیک بوکسینگ شرکت می‌کنند فایتر می‌گویند.

[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 17:55 ] [ امیر ]

کاتانا (یا کِتانا)  نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن 13 میلادی مورد استفاده سامورایی ژاپن بوده‌است. لغت «کتانا» در زبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است.

از ویژگیهای بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق العاده‌اش است. در طول تاریخ شکل آن تغیرات مختصری یافته ولی اصول پایه آن همچنان بدون تغیر مانده‌است. از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغه آن اشاره کرد. همچنین یک طرف شمشیر (لبه داخلی آن) بسیار تیز است و اصولا قسمت عقب سطح شمشیر از قسمت تیز و برنده آن کلفت‌تر است.

کتانا اصولا برای بریدن اجزا بدن طراحی شده تا زخمی کردن دشمن، به همین دلیل هر تیغه آن به شکل خاصی طراحی شده‌است تا قدرت برندگی آن هر چه بیشتر اثرگذار باشد.

تقسیم بندی شمشیرهای ژاپنی

شمشیرهای ژاپنی اصولا بر چهار پایه طبقه بندی و تقسیم می‌شوند.

تقسیم بندی بر پایه اندازه تیغه آن

تمام شمشیرهای ژاپنی بر این پایه تولید می‌شوند. چیزی که شمشیرهای ژاپنی را از یکدیگر متمایز می‌کند طول تیغه آن است. شمشیرهای ژاپنی با واحد شکو اندازه‌گیری می‌شوند. (۱ شکو = تقریباً برابر است با ۳۰٫۳ سانتی متر و یا ۱۱٫۹۳ اینچ) همچنین برای دقت بیشتر هر «سان»، «بو» و «رین» (به ترتیب برابر با یک دهم، یک صدم و یک هزارم شکو) مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال:

    • تیغه کمتر از یک شکو (۳۰ سانتی متر) یک تانتو (خنجر) نامیده می‌شود.
    • تیغه بزرگ‌تر بین یک تا دو شکو (یعنی بین ۳۱ تا ۶۱ سانتی متر) شوتو (شمشیر کوتاه) نامیده می‌شود. معروف‌ترین انواع شوتو شمشیرهای واکیزاشی و کوداچی هستند.
    • تیغه بلندتر از دو شکو (۶۱ سانتی متر) دایتو (شمشیر دراز) نامیده می‌شود. شمشیرهای کتانا در این بخش قرار می‌گیرند که متداول‌ترین نوع شمشیر ژاپنی هستند.
    • تیغه بلندتر از سه شکو (۹۰ سانتی متر) آداچی و یا نوداچی خوانده می‌شوند. اینگونه شمشیرها کاربرد کمتری دارند و استفاده چندانی ندارند.

تقسیم بندی بر پایه نوع سبک رزمی مدرسه سامورایی و استان سازنده آن

از نوع شمشیر ژاپنی، می‌توان به محل ساخت و مدرسه سامورائی که شمشیر در آن ساخته شده‌است پی برد.

در واقع هر شش مدرسه معروف و صاحب سبک سامورائی، یعنی مدرسه سوشو، مدرسه یاماتو، مدرسه بیزن، مدرسه یاماشیرو، مدرسه مینو و مدرسه واکیمونو که هر کدام در استان‌هایی به همین نام متمرکز بودند، به خاطر خواص منحصر بفرد شمشیرهای خود مشهور بودند. برای مثال شمشیرهایی که در استان مینو ساخته می‌شدند به خاطر قدرت بسیار بالای برندگی و یا شمشیرهای استان یاماتو به خاطر خسته نشدن دست و سبکی شمشیر معروف بودند.

همچنین هر یک از این مدارس امضاء مخصوص مدرسه خود را بر روی شمشیرهایشان حک می‌کردند.

تقسیم بندی بر پایه سیر و زمان ساخت آن

    • تا قبل از سال ۹۷۸ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای «چوکاتو» و یا «جوکوتو» که دارای تیغه‌ای صاف و شکل‌های غیرمعمول و عجیب بودند، رواج بسیار داشتند.
    • از ۹۷۸ تا ۱۵۹۷ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «کوتو» متداول گشت. در این دوره تاریخی هنر شمشیرسازی ژاپن به شکوفایی قابل توجهی رسید. گونه‌های اولیه «کوتو» شکل‌های نامناسبی داشتند، به طوری که دسته‌های شمشیر شکلی منحنی‌وار داشت. این شمشیرها همچنین در ابتدا در دست کمی سنگین بودند ولی بعدها اشکالاتشان بهبود قابل توجهی یافت و تغییراتی اساسی در شکل کوتوها ایجاد شد.
    • از ۱۵۹۷ تا ۱۷۶۰ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «شینتو» که به زبان ژاپنی به معنای «شمشیر جدید» بود متداول گشت. اما از لحاظ کیفیت، این شمشیرها در مقام پایین‌تری نسبت به شمشیرهای «کوتو» قرار داشتند و سامورایی‌های متمول همچنان از شمشیرهای «کوتو» استفاده می‌کردند.
    • از ۱۷۶۰ تا ۱۸۷۶ میلادی: در این سال‌ها نوع جدید و بهبود یافته شمشیرهای «کوتو» طراحی و ساخته‌شد که اصولا «شین شینتو» یا «شمشیرهای جدید جدید» نام گرفتند. این شمشیرها از شمشیرهای «شینتو» کیفیتی بالاتر داشتند اما همچنان شمشیرهای «کوتو» حرف اول را می‌زدند.
    • از ۱۸۷۶ تا امروز: بعد از وضع قانون هایتوره ای که حمل سلاح و شمشیر در میادین شهر را ممنوع می‌کرد، تیغه‌هایی که به صورت کارخانه‌ای ساخته می‌شدند را به صورتی استهزاء آمیز «گانتو» نامیدند. «گانتو»ها که بیشتر به شمشیرهای سواره نظام کشورهای فرانسه  و انگلیس شبیهه بودند تا کتاناها (اگر چه «گانتو»ها شکل شمشیرهای کتانا را نیز تا حد زیادی حفظ می‌کردند) اندازه‌ای کوتاه‌تر از شمشیرهای «شینتو» و «شین شینتو» داشتند.
[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 14:5 ] [ امیر ]

سانچیکو سلاحی است که ساختاری شبیه به نانچیکو دارد با این تمایز که نانچیکو دارای 2 تکه میباشد و یک متصل کننده که اغلب زنجیر است ولی سانچیکو دارای 3 تکه و دو قسمت متصل کننده می باشد.تاریخچه سانچیکو به زمانی دور بر میگردد ، گفته میشود که اوین بار استاد ساندا نانچیکو را با الهام گرفتن از نی یا بامبویی بلند که از دو قسمت شکسته بود به کار برد که در فیلم سی و ششمین مرحله شائولین که بر اساس زندگی این استاد ساخته شده نیز این مطلب نشان داده میشود
در زمان گذشته معمولا سانچیکو از همان چوبهای بامبو ساخته میشده که با استفاده از کنف و یا چرم اسب تکه های آن به هم متصل بوده است . اما اکنون از چوب مخصوص و یا آلومینیوم یا پلاستیک فشرده برای ساخت آن استفاده میشود که نوع آلومینیومی آن دارای وزن کمتری میباشد .
هر قسمت از سه قسمت سانچیکو دارای طولهای مساوی می‌باشد که طول هر قسمت برابر 60 سانتی متر تا 70 سانتی متر است ،  قطر هر قسمت از سانچیکو به صورتی است که براحتی در دست قرار می گیرد و کاملا دست به دور آن حلقه میشود و مشت بسته میشود قطر هر تکه از سه تکه سانچیکو حدودا 1.25 اینچ که معادل 3.2 سانتی متر است می باشد
طول زنجیرهای متصل کننده هر قسمت از سانچیکو حدود 5 اینچ که معادل 12.7 سانتی متر است می باشد و در محل اتصال به صورت حلقه و پایه می باشد که پایه قابلیت چرخش دارد .
طول زیاد این سلاح میتوانید فاکتوری مناسب برای مبارزه با شمشیر و سلاحهایی با طول زیاد مانند نیزه باشد
جالب است بدانید حرکات نمایشی آن شبیه به حرکت های چوب یا همان نیزه می باشد و حرکات نمایشی کاملا مشترکی نیز با آنها دارد .
یکی از موارد جالب و کاربردی استفاده از سانچیکو استفاده در مبارز هایی بوده که طرفین مبارزه بر روی اسب بوده اند که طول زیاد و قابلیت سانچیکو بسیار کار آمد بوده است .
حتی در صورتی که طرف مبرزه در حال فرار بوده از سانچیکو برای زمین زدن اسب استفاده میکردند به این صورت که آن را طوری پرتاب میکردند که دور پای اسب حلقه میشد و اسب به زمین میخورد .

[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 13:58 ] [ امیر ]

نانچاکو (نانچیکو یا نونچاکو) یک سلاح سرد سنتی اوکیناوایی است که از دو میلهٔ باریک تشکیل می‌شود که در انتها با یک زنجیر یا طناب کوتاه به هم متصل شده‌اند.

یک باور عامیانه بسیار معروف می‌گوید که نانچاکو در اصل یک ابزار خرمن‌کوبی برای جداکردن برنج از شلتوک بوده که کشاورزان ژاپنی آن را به شکل یک سلاح مرگبار درآوردند تا با آن به نبرد سامورایی ها بپردازند. اما در حقیقت کشاورزان اوکیناوایی نانچاکو را با تغییر در نوعی لگام اسب در سدهٔ هفدهم ابداع کردند. در آن زمان دایمیو ایالت ساتسوما که اوکیناوا را به نیز تصرف کرده بود، نگهداری سلاح برای کشاورزان را ممنوع کرده بود، به همین دلیل کشاورزان به سراغ سلاح‌های جایگزین دیگری رفتند. ظاهر نانچاکو طوری بود که مأموران حکومت آن را با نوعی اسباب بازی یا یک تکه چوب بی‌خطر اشتباه می‌گرفتند. در حالی‌که این تکه چوب معمولی در واقع سلاح دفاعی مؤثری بود.

با این حال نانچاکو در گذشته سلاح محبوبی نبود. این حقیقت را می‌توان از این نکته دریافت که در هیچ‌یک از ده‌ها کاتای سنتی کاراته از این وسیله استفاده نمی‌شود. این موضوع احتمالاً به دلیل کارایی ناچیز این سلاح در مقابل سلاح‌های دورزن همچون شمشیر و چوب بوده‌است، البته شخصی که مهارت خوبی در استفاده از نانچاکو داشت به راحتی می‌توانست چندین شخص مجهز به خنجر یا بی‌سلاح را شکست دهد. همچنین مخفی نگهداشتن نانچاکو هم بسیار آسان بود، در نتیجه در اوکیناوا نانچاکو در درجهٔ اول به عنوان یک وسیلهٔ دفاع شخصی در مقابل دزدان و اوباش مورد استفاده بود.

در دوران معاصر نانچاکو با توجه به ساختار ساده و کارآمدی بالا در مبارزهٔ خیابانی تولد دوباره‌ای یافته‌است. بخشی از این محبوبیت نیز به فیلم‌های بروس لی مربوط می‌شود. بروس لی از این سلاح در فیلم های خشم اژدها ، راه اژدها، اژدها وارد می شود و بازی مرگ بهره جست .

از آن‌جا که نانچاکو یکی از سلاح‌های سنتی اوکیناوایی معروف به کوبودو است ارتباط نزدیکی با کاراته دارد و بساری از تکنیک‌های آن در کاراته موجود است. این سلاح وارد سبک‌های کره‌ای همچون تکواندو و هاپکیدو نیز شده‌است.در اسکریما هنر رزمی فیلیپینی نیز سلاحی بسیار شبیه به نانچیکو به نام تویوکو تاباک مورد استفاده است. شیوهٔ استفاده از این سلاح سبک‌های متفاوتی دارد. در سیستم اوکیناوایی بیشتر برای تکنیک‌های قفل‌کننده و خفه‌کننده از آن استفاده می‌شود اما در سیستم فیلیپینی بیشتر تکنیک‌های ضربه‌ای با آن انجام می‌شود.

[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 13:56 ] [ امیر ]

نشان سیمرغ به انضمام رکی ما (شمشیر) بر گرفته ازشاهنامه فردوسی است ، شمشیر (رکی ما) در این نشان به یک تعبیر نشانگر قدرت رزم ایرانیان است و به عنوان سمبل حراست و پاسداری از ارزشهای توآ ، توسط راهدان است و اینکه شمشیر ازسر سیمرغ گذشته و تا پای اوامتداد یافته ، نشانگر و بیانگر سر از پا نشناختن راهدان در صعود و پرواز به سوی دانایی است . و مهمتر از همه آنکه در این نشان  ،  سیمرغ شمشیر را با منقار و چنگال گرفته و به راهدان داد تا راهدان همیشه به یاد داشته باشد که از این هنر رزم ایرانی یعنی توآ بایستی با چنگ  و دندان محافظت کند در اینجا شمشیر به عنوان همان پری است که سیمرغ به زال داد ولی افسوس که سیمرغ  و پرش سالهاست که فراموش شده اند و تو ای همراه بدان که : کونگ فو توآ راز قوی شدنبه برترین نیروهاست پس قوی شو به برترین نیروها ،و برترین اندیشه ها.

سیمرغ در فرهنگ ایرانیان نماد خرد ، دانش و حکمت بوده و در آیین کانگ فوتوا نیز که برگرفته از فرهنگ اصیل ایران زمین می باشد ، از تصویر این پرنده استفاده شده که با شروع خط سام سامائه ، نماد آن روی سینه بجای آرم مشتواره دوخته میشود و آرم مشتواره به بازوی چپ انتقال می یابد وبعد از مراحل شالبند سبز نماد آن به جای نشانواره جهان تن و روان بر پشت پیراهن راهدان که به رنگ سرخ است دوخته میشود

سیمرغ و افسانه او اصلا آریایی است و از همان دیرباز صورت افسانه ای بر خود گرفته و مقامی والا یافته است . در آیین زرتشت و آثار صوفیان ایران به حکیمی روحانی یا کامل ترین وجود بشری تعبیر شده و عارفان کامل ، خاصه شیخ فرید الدین عطار نیشابوری ، او را منبع فیض و سر چشمه هستی تصور کرده اند که کاملان جهان که مرغان بلند پرواز این دیر رند سوزند ، تمام هم خود را صرف شناسایی او می نمایند وبا همت مرشدان خویش می کوشند که پس از طی مراحل سلوک چون قطره ای که در پهنه این دریا محو میشود خود را به این مرغ بینهایت برسانند و در اقیانوس او محو و فانی شوند .
[ یکشنبه بیست و پنجم تیر 1391 ] [ 13:46 ] [ امیر ]

تای چی چوان یا تای جی چوان نوعی هنررزمی چینی است که برای بهبود سلامتی، افزایش طول عمر و آرامش روحی انجام می‌شود.

این ورزش در رده ورزشهای رزمی ملایم قرار دارد و باعث می‌شود تا عضلات بدن با انجام تمرینات نرم و ساده، انعطاف پذیر و قوی شوند. تمرینات و نرمشهای تای جی چوان با حرکات کند، آرام، و معمولا به صورت گروهی هنگام صبح انجام می‌شوند. متخصصین این ورزش معتقدند که تمرینات تای جی به صورت دسته جمعی، اثر بهتری نسبت به تمرینات فردی آن دارد. این ورزش چینی در خود کشور چین از طرفداران زیادی برخوردار است. در ایران علاقمندان به این رشته در سه بعد قهرمانی، همگانی و درمانی می پردازند.ورزشکاران تای جی چوان در دو قالب سنتی و مدرن(مسابقاتی)به فعالیت می کنند. هم اکنون شیوه سنتی و اصیل چن تای جی در شهرهای اصفهان، تهران، سردشت و بندر بوشهر بصورت متمرکز آموزش داده می شود.

فواید تای چی

تحقیقات به عمل آمده نشان می‌دهد که تای چی قادر است تا بیماری های شدید، مزمن و حتی ژنتیکی را درمان کند. به طور مثال با تمرین تاجی می‌توان امراض قلبی را درمان و یا از بروز آنها جلوگیری کرد. همچنین این ورزش می‌تواند استرس را از بین برد. تمرینات تنفسی این ورزش همچنین می‌تواند به سالم ماندن ریه و بهبود جریان گردش خون در بدن نیز کمک کند. آهستگی و نرمی در تمرینات تای چی باعث می‌شود تا تمرکزفکری بالا رود که این مساله خود به کنترل دستگاه عصبی فرد در شرایط بحرانی و فشارهای عصبی بسیار کمک می‌کند. از فواید عمده تای چی می‌توان به تقویت عضلات بدن، انعطاف پذیری و نرم شدن ماهیچه ها و زردپی ها، تمرکز و آرامش فکری، تقویت روحی و عصبی و آموزش دفاع شخصی اشاره کرد.

سبک‌های تای چی

در تای جی پنج سبک اصلی وجود دارد که از میان آنها برخی سبکهای مدرن نیز بوجود آمده‌اند: - سبک چن - سبک یانگ - سبک وو یا وو هاو - سبک وو یا وو یچاون یو - سبک سان

سبکهای مدرن دیگری نیز در این ورزش وجود دارند. برای مثال سبک دورگه و جوانه‌ها از مهم‌ترین این سبکهای مدرن هستند.سبک چن توسط چن وان تینگ نسل نهم از خاندان چن در روستای چن جیاگو از توابع شهرستان جیائوتزو در استان هنان، چین بنیان نهاده شد. چن وان تینگ یک ژنرال بازنشسته ارتش از دوران امپراطوری مینگ بود که طی سالهای ۱۶۰۰ الی ۱۶۸۰ میلادی می زیسته است. سبک چن از تای چی چوان مادر تمامی سبک های دیگر می باشد و سایر سبک های از آن منشعب شده اند. این شیوه بخاطر حرکات قدرتی و انفجاری ضمن اجرای حرکات نرم، آرام و موزون تای جی چوان معروف می باشد. یکی از ٤ استاد بزرگ و وارث خاندان چن در روستای چن جیاگو چن ژنگلی می باشد که ایشان جزو ۱۰ استاد بزرگ ووشو در جهان و همچنین رئیس فدراسیون خاندان چن می باشد. ایشان در کشورهای مختلف جهان جنریشن(شاگرد ویژه برای آموزش و ترویج چن تای جی) دارند. که جنریشن ایشان در منطقه خاورمیانه آقای عباس حمزوی می باشند.

[ شنبه بیست و چهارم تیر 1391 ] [ 18:41 ] [ امیر ]

سلاح سای

سلاح سای از سلاحهای کاربردی در بسیاری از ورزشهای رزمی می باشد . سای یک سلاح ژاپنی است که نام آن از نام یک منطقه بسیار قدیمی ژاپن برداشته شده است.
در زمانهای قدیم سای سلاح نبوده ! از سای برای اندازه گیری میزان نرمی و عمق نفوذ آب در شالیزار و برای کاشت و امور کشاورزی استفاده می شده است.
شکل و ساختار تنه و بدنه اصلی سای همانند یک باتوم نوک تیز است ، این قسمت تنه اصلی سلاح سای را تشکیل می دهد و این تنه همان شاخه اصلی سلاح سای است ، سای را به تناسبهای گوناکونی می سازند مثلا در بعضی مدلها اختلاف طولی در شاخه وسط با شاخه های دو طرف کم و در بعضی مدلها زیاد است و در ساختار کلی این سلاح به دو طراحی شکل اصلی محدود میشود.
طول تنه اصلی این سلاح از 30 الی 70 سانت دیده شده است که اگر با توجه به اصول کاربرد آن دقت شود که طول استاندارد آن باید بین 30 تا 45 باشد چرا که باید حداکثر کمی از طول ساعد بلندتر باشد.

سلاح سای لزوما نباید دارای نوک تیز باشد زیرا این سلاح در اکثر موارد در حالت تدافعی استفاده میشود از موارد کاربرد سای میشود به دفاع در مقابل شمشیرهای بلند ( کاتانا) اشاره کرد که در صورتی که مهارت در استفاده از سای داشته باشید به راحتی با سای می توانید شمشیر مهاجم را بشکنید.
چندین روش گوناگون برای در دست گرفتن سای وجود دارد که هر کدام در موقعیت خاص استفاده میشود و مهمتر از دانستن این که سای را به چه حالاتی میتوانید در دست بگیرید این است که بتوانید در هنگام مبارزه و استفاده از این سلاح به سرعت و به خوبی این حالات و روش در دست گرفتن خود را تغییر دهید تا هماهنگ با شیوه مبارزه مهاجم بتوانید به خوبی از خود دفاع کنید .
[ پنجشنبه پانزدهم تیر 1391 ] [ 20:18 ] [ امیر ]

« یونگ آی چوی بیدال» که بعدها « ماسو تاتسو اویاما » نام گرفت ، در ۲۷ جولای ۱۹۲۳ در کره جنوبی چشم به جهان گشود . او در نه سالگی ورزش رزمی را زیر نظر آقای « یی » که در مزرعه پدرش کار می‌کرد

، آغاز نمود . وی در خواندن کتاب بسیار علاقه داشت و به مطالعه در زمینه بزرگانی نظیر « بیسمارک » صدراعظم آلمان و سامورائی افسانه‌ای « میاموتو موساشی » می ‌پرداخت .
بیسمارک کسی بود که کشور آلمان را بعد از جنگ جهانی اول رهبری کرد و در عرض مدت کوتاهی دوباره آلمان را احیا نمود . موساشی نیز از مشهورترین شمشیربازان ژاپن بود که در استفاده از نیروی « کی » و قوای روحی ، سرآمد بود . این دو نفر در زندگی اویاما تأثیر بسیاری داشته و زندگی آنها ، الگویی برای وی به‌شمار می ‌رفت . اویاما در پانزده سالگی به ژاپن رفت و در آنجا نام خود را به ژاپنی عوض کرده و نام خانوادگی « اویاما » را از خانواده ‌ای که او را پذیرفته و سرپرستی می ‌کردند ، پذیرفت . در آنجا

 

به فراگیری شوتوکان کاراته ، زیر نظر استاد « گی چین فوناکوشی » (Gichin Funakoshi) که از پیشگامان کاراته بود پرداخت و در هجده سالگی ، دان دو کاراته را اخذ نمود . سپس به یادگیری سبک « گوجو ریو » زیر نظر یک استاد کره‌ای به نام « نی ‌چو » (Nei-Chu) پرداخت . او نه‌تنها هم‌وطن ، بلکه هم ‌شهری او نیز محسوب شده و از اساتید به‌نام و شاگرد استاد « گو گن یاماگوچی » (Gogen Yamaguchi) بود . استاد « نی ‌چو » همراه با آموختن فنون رزمی در رشد شخصیت و تعالی معنوی اویاما ، نقش زیادی داشت . در همان زمان اویاما به یادگیری فنون جودو نیز پرداخته و در عرض چهار سال موفق به اخذ دان چهار جودو گردید . پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ژاپن ، توسط نیروهای آمریکایی دستگیر و زندانی می ‌شود . در زندان به مطالعه تاریخ گذشتگان و به‌خصوص « موساشی » سرگرم بود و دوران حبس خود را با تمرینات سخت و تفکر بسیار درباره زندگی بزرگان گذرانده و تصمیم گرفت همانند آنان در فنون رزمی و قوای ذهنی ، سرآمد گردد . استاد « نی ‌چو » او را راهنمائی کرد که خلوت گزیده و به تربیت جسم و روح خود بپردازد . بنابراین در سال ۱۹۴۸ برای مدت ۱۸ ماه به کوهستان « مینوبو » (Minobu) که محل تمرین استاد « موساشی » در قرون گذشته بود ، می ‌رود . وی فقط کتاب‌ها و مقداری لوازم شخصی با خود برداشته و در کلبه‌ای در دل کوه اقامت می ‌نماید و تنها در آنجا به تمرینات جسمی و ذهنی ذن و مدیتیشن می ‌پردازد . اویاما پس از کسب مهارت‌های لازم ، از کوهستان بازگشته و در اولین مسابقات قهرمانی ژاپن که پس از جنگ جهانی دوم برگذار می ‌شد ، شرکت نموده و قهرمان شد . اما او هنوز جوان بود و به این موفقیت‌ها قانع نشد. او فکر می ‌کرد که هنوز توانایی ‌های زیادی در او وجود دارند که شکوفا نشده ‌اند . بنابراین برای یک سال دیگر به کوهستان بازگشته و تمرینات طاقت‌فرسای خود را به مدت پانزده ساعت در روز ، آغاز نمود . سپس تصمیم به مبارزه دست خالی مرگ با زندگی با گاو های خشمگین می ‌گیرد . در این مدت با ۵۲ گاو مبارزه می ‌کند که ۳ گاو را تنها با وارد کردن یک ضربه به پیشانی ، درجا کشته و شاخ ۴۹ گاو دیگر را می ‌شکند . این مبارزات برای وی آسان هم نبود . در سال ۱۹۵۷ (سن ۳۴ سالگی ) در مکزیک به مصاف گاوی وحشی رفته و نزدیک بود کشته شود . گاو از پشت به او شاخ زده و او را بلند می ‌کند . اویاما بالاخره در این مبارزه پیروز شده و شاخ گاو را می ‌شکند ، اما درمان او ۶ ماه طول می ‌کشد . البته امروزه انجمن‌های حمایت از حیوانات به مخالفت با این‌گونه نمایش‌ها پرداخته و مانع از برگزاری آنها می ‌شوند . اگر چه روش‌های کشتن گاوها با نیزه و شمشیر هنوز هم در اسپانیا و مکزیک رایج است. اویاما به آمریکا ، اروپا و آمریکای جنوبی سفر کرده و با برگزاری نمایش‌ها و مبارزه با حریفان قدرتمند ، در شناساندن هنرهای رزمی شرقی به غرب نقش به‌سزائی داشت. او با ۲۷۰ مدعی صاحب نام مبارزه کرده و همه را مغلوب نمود که اغلب آنها تنها با یک مشت از پای در آمدند ! هیچ مبارزه‌ای بیش از ۳ دقیقه طول نکشیده و اغلب در چند ثانیه حریف ناک ‌دان می ‌شد . شگرد مبارزاتی او بسپار ساده بود . اگر به شما نزدیک می ‌شد ، کار تمام بود . وقتی ضربه‌ای به کسی می ‌زد ، اگر دفاع می ‌کرد ، دستش می ‌شکست و اگر دفاع نمی ‌کرد ، دنده‌اش . او به « دست خدا » ملقب بود که برگرفته از یک افسانه ژاپنی که ضربات مرگ‌باری داشت ، می ‌باشد . . اویاما سبک کاراته جهانی ( کیوکوشین ) را بنیان‌گذاری کرد . کیوکوشین به سبک ‌های کره‌ای بسیار نزدیک بوده و غیر کنترلی می ‌باشد که در آن ، ضربات دست یا پا کنترل نمی ‌شوند ، بلکه به هدف اصابت می ‌کنند . تکنیک ‌های پا گسترش یافته و به تنفس صحیح توجه زیادی شده است . او تا زمانی که زنده بود ، درخواست ‌های فدراسیون کاراته ژاپن برای عضویت و فعالیت تحت پوشش آن مرکز را نپذیرفت . در ۲۶ آوریل ۱۹۹۴ ، اویاما در سن ۷۱ سالگی درگذشت و با مرگ او اتحادیه کیوکوشین کاراته نیز مرد و رویاهای این مرد بزرگ تحقق نیافت . کتاب‌های « کاراته چیست » ، « طریقت کیوکوشین » و « این است کاراته » وی با استقبال زیادی مواجه شد و این مرد بزرگ با تربیت شاگردان و تألیف کتب ، یاد خود را برای همیشه در تاریخ جهان زنده نگه داشت . خویشتن را به سختی به پیش رانده و درجای دلخواهش به سرانجام رساند . نتیجه این کوشش ها و آزمون ها منجر به خلق یکی از مستند ترین تمرینهایش شد ، تمرین افسانه ای او یعنی : (( تمرین کوهستان )) .
•  در اوائل قرن هفدهم اوکیناوا مورد یورش و فتح ژاپنی‌ها قرار گرفت. ژاپنی‌ها اوکیناوا را بیشتر از
۲۵۰ سال در اشغال داشته و مالکیت و حمل اسلحه را به‌منظور جلوگیری از ایستادگی و مقاومت‌ها ممنوع نموده بودند. بنابراین مردم اوکیناوا مجبور شدند به خاطر محافظت خودشان در مقابل چپاول غارت و همچنین حمله ژاپنی‌ها به مبارزات غیر مسلحانه روی آورند و در این دوره کاراته رونق فراوان پیدا کرد و تا اوایل قرن بیستم در خفا تمرین می‌شد. در سال ۱۹۲۲ گی‌چین فونا کوشی پروفسور اهل اوکیناوا کاراته را به ژاپن معرفی نمود. او به ژاپن دعوت شده‌بود که کاراته را به نمایش بگذارد. ژاپنی‌ها تحت تأثیر او قرار گرفتند و او را تشویق نمودند که در آن‌جا اقامت کند و این فن را به آن‌ها بیاموزد. او همچنان عمل کرد تا در سال ۱۹۵۷ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. هرچند کاراته هم مثل سایر ورزش‌ها در هر جلسه احتیاج به نرمش‌ها و گرم کردن بدن دارد ولی این ورزش قبل از هر تمرین احتیاج به بعضی آمادگی‌های روحی نیز دارد. سوسای اویاما ماس اویاما دان ۱۰ و مبتکر کیوکوشین کاراته در سال ۱۹۲۳ در جنوب غربی کره متولد شد. در سن ۹ سالگی شروع به تعلیم گرفتن (کمپو) نمود. در سن ۱۵ سالگی پدرش او را بــــه ژاپن فرستاد تا در مؤسسه هواپیمایی جوانان یاماناشی به تعلیم بپردازد. او برای مدت کوتاهی قبل از اینکه کاراته را زیر نظر گی چین فونا کوشی بیاموزد، جودو را در مدت کوتاهی آموخت. ماس اویاما زیر نظر معلمین مختلف کاراته تعلیم گرفت و خیلی سریع پیشرفت نمود و در سن ۲۲ سالگی موفق به دریافت دان ۴ شد. ۲سال بعد در سال ۱۹۴۷ موفق شد که تمام قهرمانان کاراته ژاپن را شکست دهد. دوران بعد از جنگ جهانی دوم دوران آشفتگی و زحمت برای ژاپنی‌ها بود و در همین دوران ماس اویاما اغلب دچار مشکلات ناشی از اشغال آمریکائی‌ها بود. بنابراین در سال ۱۹۴۸ ماس اویاما تصمیم گرفت که به تنهایی در کوهستان به تمرین و تعلیم بپردازد. او برای مدت طولانی با تمرینات روزانه به قوی نمودن بدن و قدرت خود مبادرت ورزید. در سال ۱۹۵۰ پس از مراجعت از کوهستان با یک گاو نر وحشی به مقابله پرداخت و در مبارزات دیگر خود با ۵۱ گاو وحشی که چهار تای آن‌ها را کشته و شاخ ۴۷ گاو وحشی دیگر را شکست. در سال ۱۹۵۲ به آمریکا دعوت شد و ۳۲ برنامه اجرا نمود. در ایالات مختلف درس داد و در هفت مبارزه که در مقابل بوکسورها و کشتی‌گیران آمریکائی شرکت نمود به پیروزی نائل گردید. او مجدداً در سال ۱۹۵۳ به آمریکا رفت و این مرتبه در شهر شیکاگو در مقابل یک گاو وحشی به مبارزه پرداخت و با جدا نمودن شاخ‌های گاو در قاره آمریکا نیز بسیار مشهور شد. در سال ۱۹۵۴ او اولین دوجو خود را در می‌جروتوکیو افتتاح نمود. این دوجو شروع کیوکوشین‌کای‌کان بود و در سال ۱۹۶۴ توکیو هونبو (باشگاه مادر در توکیو) افتتاح شد و سازمان بین‌المللی کاراته تأسیس شد. امروزه کیوکوشین کاراته در تمام قاره‌های دنیا نفوذ کرده ‌است و در سال ۱۹۷۹ دومین دوره مسابقات قهرمانی کاراته جهان در ژاپن با شکوه و موفقیت بی‌نظیری با شرکت ۷۲ تیم از سراسر پنج قاره جهان از جمله تیم ایران (به سرپرستی یوسف شیرزاد، بنیانگذار کیوکوشین کاراته در ایران و تنها نماینده سازمان بین‌المللی کاراته ژاپن) برگزار شد. و هم‌اکنون روزبه ‌روز بر تعداد کسانی که با این سبک اصیل و علمی کاراته آشنا می‌شوند و سعی در فراگیری آن می‌نمایند افزوده می‌گردد. به‌طوری‌ که در حال حاضر بیش از ده میلیون نفر در سراسر جهان مشغول آموختن کیوکوشین کاراته می‌باشند.
•  در
۲۷ جولای ۱۹۲۳ میلادی جوانی که بعدها ماسوتاتسو اویاما نام گرفت و سوسای انجمن جهانی کیوکوشین شد به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۷ اویاما در اولین مسابقات قهرمانی ژاپن که پس از اتمام جنگ در شهر کیوتو برگزار شد شرکت نمود وقهرمان مسابقات آن دوره شد. ماسوتاتسو اویاما درسال ۱۹۴۸ تصمیم میگیرد زندگی خود را وقف کاراته نماید از این رو مدت ۱۸ ماه تمرینات انفرادی روحی و جسمی خود را در جنگلهای منطقه چیبا آغاز می کند. در سال ۱۹۵۱ اویاما تعلیم کاراته به ارتش آمریکا را شروع کرد وی در آن زمان دان ۵ جودو را دریافت کرده بود. در سال ۱۹۵۶ میلادی باشگاه اویاما دوجو افتتاح گردید اویاما گفت: این واقعا شروع کیوکوشین است کاراته ای که با هزار روز تمرین آغاز و پس از ده هزار روز تمرین دریچه ای از اسرار را به سوی کاراته کا باز میکند. در سال ۱۹۶۳ هنبوی مرکزی کیوکوشین کاراته در محله ایکیبو کورو ساخته شد. در سال ۱۹۶۸ میلادی سازمان کیوکوشین خاورمیانه تاسیس شد. درسال ۱۹۷۵ اولین دوره مسابقات جهانی این سبک با حضور ۱۲۸ نفر شرکت کننده از ۳۲ کشور برگزار گردید. دومین دوره مسابقات جهانی در سال ۱۹۷۹ با حضور ۱۸۷ نفر از ۶۲ کشور برگزار گردید. در سال ۱۹۸۴ سومین مسابقات جهانی در ماه ژانویه برگزار گردید. چهارمین دوره مسابقات جهانی کیوکوشین در سال ۱۹۸۷ با حضور ۲۰۷ شرکت کننده برگزار شد. در سال ۱۹۹۱ پنجمین دوره مسابقات جهانی با حضور ۲۵۰ شرکت کننده برگزار گردید. در سال ۱۹۹۳ سوسای اویاما میهمان مسابقات بین المللی ایران در تهران بود. در سال ۱۹۹۴ ابرمرد کاراته جهان چشم از جهان فرو بست و با مرگ او دنیای رزمی ماتم زده شد.

•  کیوکوشین کاراته توسط (سوسای ماسوتاتسو اویاما) در سال ۱۹۵۵، اختراع گردید. این سبک از هنرهای رزمی، نوعی از کاراته محسوب می شود که بر آموزش های جسمانی بسیار قوی و به ویژه کومیته (Kumite) و تمشیواری (Tameshiwari) تأکید دارد. در این سبک، فنون کاتا، کیهون، دفاع شخصی و استفاده از سلاح هم دیده می شود. استفاده از حرکات دایره ای در هنگام کاربرد فنون، سبک کیوکوشین کاراته را از سبک های سنتی کاراته که تنها بر روی حرکات خطی ساده بنا نهاده شده اند، متمایز می کند. در کیوکوشین کای کاراته، برخوردها بسیار سریع و نیرومند است و تمامی اعضای بدن به نوعی در حملات و دفاع مشارکت دارند. یک کیوکوشین کاراته کای واقعی بر این باور است که این برخوردها برای پرورش روح و جسم او ضرورت دارند و بدینوسیله وی آماده مقابله با هر گونه پیشامد غیرمنتظره و جدی می باشد.
•  ماسوتاتسو اویاما (
۱۹۹۴-۱۹۲۳) رزمی کار اسطوره‌ای کره‌ای الاصل بنیان نهاده شد. این رشته از عناصر مختلفی نشأت گرفته که شامل تجریبات اویاما و تکنیک‌های دیگر سبک‌های کاراته ‌است، به وجود آمد. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو ((بالاترین ،نهایت)) شین ((حقیقت، روح)) و کای ((گروه و انجمن)) ترکیب شده‌است. این رشته در ابتدا اویاماریو و اویاما کاراته جوجیتسو نیز نامیده می‌شد. تاکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است. کیوکوشین کای یکی از سبک‌های کاراته ‌است و برای کاستن مقاومت حریف، تکنیک‌ها به طور متوالی اجرا می‌شود. این سبک تأکید زیادی بر روی تمرینات تنفسی و استقامتی دارد.از اینرو هنرجوی کیوکوشین بعد از سالها تمرینات مکرر دارای اندامی ورزیده می گردد . در سبک کیوکوشین تکیه اصلی بر حفظ سلامتی جسمی و روحی حریف است در مبارزات کیوکوشین و اساسا در فلسفه آن پیروزی به هر قیمتی بر حریف مقابل معنی ندارد در مبارزات کیوکوشین دو حریف رودررو به چشمان یکدیگر مینگرند و شجاعت و شهامت و دلیری را به هم منتقل میکنند اگر حریف به زمین بخورد حریف دیگر به وی احترام گذاشته عقب می نشیند در فلسفه متعالی کیوکوشین هدف غائی تناوری جسم برای رسیدن به مکارم عالیه اخلاقی است و به هیچ روی خشونت در سبک کیوکوشین وجود ندارد اساسا خشونت و کیوکوشن در تقابلند نه در تعامل مثل اینست که بگوئیم رفتیم کوه شنا کردیم . کیو کوشین نه تنها خشن نیست بلکه روحیه لطافت .افتادگی و بزرگ منشی را در هنرجو پرورش می دهد دوجوی مرکزی این سبک هونبو نام دارد و در سال ۱۹۶۱ توسط اویاما در توکیو افتتاح شد.
•  زندگی مرحوم سوسای اویاما
اویاما به قدرتهای فوق العاده ای دست پیدا کرده بود و این امر باعث شده بود اشکالات و نواقص دیگر سبکهای موجود آن عصر را به آنها تذکر دهد اما آنها به جای اینکه عملکرد تمرین و شیوه های غلط خود را برای انسجام بخشیدن و پر قدرت کردن هنر رزمی یک کشور تغییر دهند با وی دشمنی کردند و یک شکارچی را برای کشتن اویاما اجیر کردند شکارچی برای کشتن اویاما به جنگل رفت وی را پیدا کرد و در حالی که نزدیک اویاما می شد اویاما نیز به نزدیکی وی می رفت در یک لحظه در چند متری هم قرار گرفتند شکارچی به محض نشانه رفتن به سمت اویاما با ضربه ناکایوبی اویاما مواجه شد ( ضربه بند دوم انگشت بزرگ ) و در جا جان داد این امر باعث شد اویاما برای همیشه کاراته را کناربگذارد و به سمت منطقه کیوتو روانه شد و به محل زندگی شکارچی رفت . موضوع را به خانواده شکارچی گفت و با مشکلات زیاد یک سال به شکل مجانی برای آن خانواده کشاورزی کرد دیگر کیو کوشین را فراموش کرده بود و در طول این یک سال حتی یک تکنیک کاراته هم اجرا نکرد , در این مدت مردان زیادی برای حمایت اویاما به دیدنش می آمدند و از هر لحاظ به وی پیشنهاد هایی می دادند ولی اویاما به هیچ چیز به غیر از خدمت کردن به خانواده آن شکارچی که به ناخود آگاه کشته شده بود فکر نمی کرد بالاخره خانواده شکارچی به اویاما گفتند : تو دیگر وظیفه ای در قبال ما نداری و ما نیز از تو رضایت کامل داریم , تو نیز برای قویتر شدن و خدمت به دیگران ما را ترک کن . اویاما باری دیگر به دنیای پر رمز و راز هنر های رزمی برگشت و خود ایشان بیان می کردند پس از گذشت یک سال , در حالی که حتی یک تکنیک هم نزده بودم احساس می کردم قویتر شده ام و تسلط بیشتری در اجرای فنون دارم اویاما به یک کشتارگاه گاه رفت و در آنجا ادعا کرد من می توانم با یک مشت خود , گاو را بکشم . آنها تعجب کردند ولی برای ارضای حس کنجکاوی این مسئله را قبول کردند و به اویاما اجازه دادند تا این تمرین را انجام دهد . اویاما روبروی یک گاو نر ایستاد و یک مشت قوی به قسمت میانی سر گاو زد و گاو پس از خونریزی مغزی از پا افتاد و از همانجا بود که اویاما به نمایش خارق العاده خود یعنی مبارزه کردن با گاوهای نر وحشی پرداخت , به مکانهای مختلف جهان سفر کرد و نمایش داد . در طول زندگی خود با
۵۱ گاو وحشی مبارزه کرد وی برای به نظم در آوردن سبک خود بسیار تلاش کرد از جمله مبارزه کردن با افراد قوی دنیا که این نیز یکی از کارهای عجیب وی بود که خود ایشان به نقاط دور دست دنیا سفر می کرد تا فرد قوی را برای مبارزه پیدا کند یکی از سفر های ایشان به تایلند و مبارزه کردن با کبری سیاه بود . داستان از این قرار استاد اویاما برای مبارزه با قویترین مرد تایلند که قهرمان جهان هم شده بود ( در رشته موای تای ) به آنجا سفر کرد . در سفر به تایلند با مترجم خود به روستایی که محل زندگی کبری سیاه بود رسیدند . یک روز قبل از اجرای مبارزه وی با اویاما , مترجم اویاما را برای گردش به رودخانه ده می برد . به رودخانه که می رسند اویاما به صحنه¬ای بر می خورد که برایش تعجب آور بود وی پسر بچه ای را دید که میان آب است و دستهای خود را روی هم قرار داده و در این حالت به داخل آب نگاه می کند . دخترکی هم آن طرف رودخانه به برادر خود نگاه می کند انگار که هر دو نفر منتظر اتفاقی هستند اویاما از مترجم خود سوال کرد که آنها در حال انجام دادن چه کاری هستند ؟ در پاسخ مترجم گفت : صبر کن تا خودت ببینی ! پس از چند لحظه پسرک آب جلوی پای خود را به کمک پای راست خود در حال دورانی به شکل یک گرد آب در آورد و ماهی را که میان این گرداب به بالا آمده بود توسط دستانش گرفت و برای خواهرش پرتاب کرد . اویاما گفت : اوه ! عجب عکس العمل سریع و چه پاهای پر قدرتی . به دنبال کشف این قدرت بود . مقداری که جلوتر رفتند دیدند که خانه های مردم ده بالای درخت ساخته شده و مردم هم به خاطر این مسئله و برای اینکه هر روز می بایست چندین بار از این درختان بالا و پائین بروند دارای پاهای قوی و سریعی هستند , بالاخره روز مسابقه فرا رسید همه کبری سیاه را تشویق می کردند وی دارای جثه ای قوی و کاملا عضلانی بود . اویاما هم مصمم و با اطمینان کامل به میدان مبارزه نزدیک شد تا اینکه مبارزه شروع شد و تکنیکهایی با احتیاط کامل از هر دو مبارز رد و بدل می شد تکنیکهایی که نمایانگر شناخت حریفان از همدیگر بود . کبری سیاه دارای پاهای قوی بود و استقرار وی که به ژاپنی داچی گفته میشود بسیار فشرده بود . ضربات وی انفجاری و مهلک بود اویاما به مبارزه سختی دعوت شده بود از سوی دیگر هم مردم شعار می دادند کاراته کار ژاپنی باید بمیرد .!کبری سیاه چند حمله فوق العاده سرعتی با گامهای بلند داشت و اویاما در یک لحظه و در تصمیمی قاطع به فکرش حرکتی خطور کرد که از یک پسر بچه کوچک دیروز یاد گرفته بود بله اویاما مانند پسرک ماهی گیر پاهایش را دور زانوی کبری سیاه حلقه کرد و با تمام قدرت خود وی را به سمت بالا پرتاب کرد و در این حرکت غافلگیرانه حریف به پشت نقش بر زمین شد و به نفس نفس زدن تند افتاد اویاما دستش را گرفت و از او پوزش خواست و گفت این هنر را از بچه ای که اهل همین ده است دیروز یاد گرفته ام و امیدوارم کار ساز بوده باشد . کبری سیاه احترام عمیقی به اویاما کرد و ماجرا به خوشی تمام شد. یکی دیگر از کارهای فوق العاده مرحوم اویاما شکستن سر بطری بود , وی بارها و بارها این کار را در جاهای مختلف انجام داد . همچنین قادر بود سنگهای رودخانه را با دستان خالی خرد کند اما کاری که ایشان در مبارزه با تعداد زیادی از مبارزان و جنگجویان قوی کرد بسیار جالب تر از مقام و لقب پدر شکستن اجسام سخت است قبل از اویاما در تاریخ هنرهای رزمی یک کندوکار ( هنر رزمی که توسط چوب دستی , شمشیر و …. ) انجام می شود توانسته بود مبارزه ۲۰۰ نفره را با موفقیت انجام دهد اما اویاما تصمیم به مبارزه با ۳۰۰ نفر از بهترین مبارزان که بیشتر آنها از شاگردان قوی اویاما که از قهرمانان جهان هم بودند را می گیرد فراخوانی می کند و در سه روز پیاپی در هر روز با ۱۰۰ نفر مبارزه می کند در آخر با اینکه ایشان آسیب دیده بودند باز اعلام آمادگی می کنند ولی دیگر کسی ابراز وجود نکرد اویاما در زندگی دچار تحولات زیادی شده , سختیهای بسیاری را تحمل کرده و ریاضتهای زیادی برای ارتقای این هنر والا کشیده است پس چنین نتایجی فقط و فقط برازنده ایشان است و بس شاید برخی ها با خواندن این داستانها و عجایبی که اویاما خلق کرده با خود بگویند در تعاریف از اویاما اغراق شده است اما این را باید بگویم هر آنچیزی که تا الان نوشته ایم و خواهیم نوشت واقعیت دارد و در صورت تمایل می توانید نوشته های معتبر در مورد اویاما , خاطرات اویاما در مقاله های مختلف و حتی فیلمهای مستند این استاد بزرگ را مشاهده کنید تا به این باور برسید که اویاما یک واقعیت در هنرهای رزمی بود که دیگر مستاق وی را نخواهیم یافت . کیوکوشین یعنی حقیقت نهایی و رسیدن به این مرحله مستلزم تمرینات کشنده روحی و جسمی است , بگذارید از اسرار کاراته بگویم ! مرحوم اویاما می گوید : [ اگر شاگردانم در مورد اسرار کاراته از من سوال نکنند من همه تجربیات عادی خود را در اختیارشان می گذارم . کاراته در نگاه اول به یک سیستم مبارزاتی و شاید دفاعی شباهت دارد که خیلی از مردم به شکلی تفریحی یا کاربردی از آن بهره جسته اند اما عمق و ژرفای کاراته خیلی فراتر از آن چیزی است که ما می بینیم و آن به اندازه درک هر شخص مجسم می شود . روزی اویاما در مورد حالات ذن ( تزکیه , مراقبه ) برای تعدادی از خارجیان ( غیر ژاپنی ها) سخنرانی می کرد و تصمیم داشت در مورد مباحث ماورائی ذن صحبت کند همان لحظه یک نفر عجولانه سوال کرد ؟استاد ذن را درک نمی کنم و فکر می کنم فقط برای شما ژاپنی ها قابل درک است . اویاما لبخندی زد و گفت : این طور نیست بگذار بگویم چگونه وارد ذن شوی شما حتی می توانی هنگام آشپزی کردن هم وارد ذن شوید فقط باید همان کاری را بکنید که در حال انجام دادن آن هستید مثلا در کاراته ! شما تعدادی از تکنیکهای کارانه را با ذهنی مصمم , صادق و متمرکز انجام دهید اگر موفق شدید بدانید شما وارد مرحله ذن شده اید . البته اصل گفته شده مباحث ریز دیگری هم دارد که در صورت تمایل شما عزیزان در مراحل بعدی برای شما خواهم گفت : بله این است اسرار کاراته که به سادگی بیان می شود . اما برای رسیدن به مراحل اوج قدرت بایستی زحمات بسیار زیادی را تحمل کرد . سختیهای روحی که گاهی اوقات بسیار سنگین تر از ضربات حریف است . حرفهایی که می بایست در دل بماند و موانعی که برای عبور از آنها هیچ کس بجز خدا شما را یاری نمی کند حتی نزدیکترین کسان شما را به حال خود وا می گذارند بعد از مدتی احساس می کنید کسی شما را درک نمی کند مگر تنها کسانی که آن هم هر چند سال برای مدتی کوتاه به گونه ای گذرا به حال شما واقف هستند و دیگر شما هستید و شما در میان همه دردها در این حالبایستی به تقویت قوای درونی بپردازید و از هیچ چیز نهراسید به خود بقبولانید که شما از دیگران پیشی گرفته اید.

اوس

 

 

زندگینامه سال به سال ایشان

 

 ۱۹۲۳/ میلادی
ماسوتاتسو اویاما که بعدا به لقب سوسای سازمان جهانی کیوکوشین کای کان کاراته دست یافت در
۲۷ جولای ۱۹۲۳ میلادی در کره متولد شد.

  ۱۹۲۵/
اویاما توسط والدینش به منزل خواهرش در منچوری فرستاده شد.

۱۹۳۶ /
اویاما وارد مدرسه ای در سئول شد. در همین حین شروع به یادگیری کمپوچینی کرد و پس از دو سال تمرین به دان یک ارتقا پیدا کرد.

۱۹۳۸ /
ماس اویاما وارد مدرسه هوایی یاماناشی (Yamanashi) ژاپن شد و کاراته را زیر نظر گی چین فوناکوشی (Gichin Funakoshi) شروع کرد و هر روز ، دو ساعت به تمرینات خود با این استاد بزرگ ادامه داد.

۱۹۴۰ /
اویاما به هنگامی که دان
۲ (Ni-Dan ) کاراته بود وارد دانشگاه تاکوشوکو (Takushoku ) شد.

۱۹۴۵ /
اویاما تحقیقات در مورد کاراته را در موسسه ایوا (Eiwa ) در منطقه سوگی نامیکو (Suginami-Ku ) واقع در توکیو را آغاز کرد لکن پس از سپری شدن
۶ ماه موسسه مذکور تعطیل شد.

۱۹۴۶ /
ماس اویاما وارد بخش تربیت بدنی دانشگاه واسدا (Waseda ) گردید و در آنجا بود که با دو نفر از نویسندگان مشهور ژاپنی به نامهای یوشی کاوا Yoshikawa ) ) و شیرواوزاکی (Shiro Ozaki ) آشنا وبه مطالعات بیشتر درباره روش سامورایی پرداخت و پس از آن جهت تمرین به منطقه مینوبو (Minubu ) رفت. ایشان در همین سال بود که به دان
۴ کاراته دست یافت.

۱۹۴۷ /

ماس اویاما در اولین دوره مسابقات سراسری ژاپن در کیوتو شرکت کرد ومقام قهرمانی را از آن خود کرد.

۱۹۴۸/
اویاما تصمیم گرفت زندگی خود را وقف کاراته کند و
۱۸ ماه تمرینات خود را به تنهایی در منطقه کیوسومی (Kiyosomi ) واقع در استان چیبا(Chiba) آغاز کرد و اجرای تکنیکهای خود را به حد عالی رساند.

۱۹۵۰ /
او در شهر چیبا اطاقی اجاره کرده ، تمرینات خود را ادامه داد. ایشان تمرینات کشتن گاورا شروع کرد. به طور مثال طی چهار روز
۴۷ راس گاو را از پای در آورد.

۱۹۵۱ /
سوسای آموزش کاراته را در ارتش آمریکا که در ژاپن استقرار داشت آغاز کرد و سپس تمرینات جودو را در شهر چیبا اغاز نمود و به دان
۴ این رشته دست یافت.

۱۹۵۲ /
سازمان کاراته شهر شیکاگو وی را به آمریکا دعوت کرد ودر حدود
۱۱ ماه توانست ۳۲ مورد کارهای نمایشی را به اجرا بگذارد و در ۷ مسابقه نیز شرکت کرد و سپس به ژاپن بازگشت.

۱۹۵۳ /
سوسای مجددا به شیکاگو رفت و با حضور تماشاچیان با یک گاو نر وحشی مبارزه کرد و توانست این گاو را شکست دهد و شاخ او را نیز بشکند.
لازم به ذکر است سوسای اویاما پس از شکست دادن گاو وحشی گفته است هدف من قدرت نمایی نبوده بلکه میخواستم ثابت نمایم انسانها ذاتا استعدادهایی دارند که اگر آن را شکوفا سازند میتوانند بر همه چیز فائق گردند.

۱۹۵۴ /
سوسای به ژاپن بازگشت و پس از
۳ ماه توقف و تمرین مستمر ، موفق گردید در بوسو(Boso ) اولین دوجو خود را خارج از منطقه میجی رو (Mejiro ) افتتاح نماید.

۱۹۵۵ /
سوسای به آمریکا دعوت شد ، سپس به اروپا رفت ، در این سفر با مردان بسیاری مبارزه کرد و برای اولین بار سر بطری شیشه ای را به تیغه دست خود شکست و موجب حیرت مردم شد ، ایشان در شیکاگو مجددا با گاو وحشی مبارزه کرد این امر موجب انتقاد باشگاه دوستی حیوانات گردید.
شاید به جرعت بتوان استاد ماسوتاتسوایاما،این مرداسطوره ای هنرهای رزمی راپیشگام وپیشرومعرفی هنرهای رزمی مشرق زمین در جهان معرفی کرد.این استاد کره ای الاصل که نام اصلی اش ،«جوی،یونگ ای»میباشد،درسال
۱۹۲۳درجنوب غربی کشورکره متولد شد ودرسال۱۹۳۰(دردوران اشغال کره توسط ژاپن) به اتفاق خانواده اش به کشورژاپن مهاجرت کرد ودرانجا به تحصیل و ورزش همت گماشت.ایامای جوان در۱۷ سالگی موفق به اخذ دان ۲ (نیدان) در کاراته شد وپس ازگذراندن دوره خدمتش درارتش، دوباره به تمرین کاراته روی اورد.ایاماپس از۴۰ سال مطالعه وتحقیق جامع،بنیانگذارسبکی درکاراته شد که درواقع تلفیقی بود ازکاراته ژاپنی،کنپوی چینی وته کیهون کره ای.این سبک بعدهانام «کیوکوشین کاراته» را به خود گرفت ودر حال حاضر این هنراصیل دراقصی نقاط جهان تدریس وتمرین میشود.اگر بازیگرانی همچون بروس لی با بازی در فیلمهای رزمی سهمی عمده درشناساندن این هنرها بخصوص «کانگ فو» درجهان ایفا کردند، استاد «ماسوتاتسوایاما»این نقش را سالها پیش یعنی درسال۱۹۵۰ ودرجریان اولین نمایش مبارزه ای خود که با یک گاونروحشی درشیکاگو انجام داد، به نمایش گذاشت. دراین نمایش، استاد درمبارزه ای نفس گیرازپس این گاووحشی بر امد.وی ابتدا با مشت مرگباری که به پیشانی گاوزد انرا‍ کاملأگیج کرد وگاوتلوتلومیخورد،سپس بایکدست شاخ گاوراازجاکند وباضربه تیغه دست( شوتواگه اوچی) شاخ دیگرگاورا شکست به طوریکه شاخ گاوبه میان تماشاچیها پرت شد.وجالب اینکه بعدهابه اویامای گاو کش مشهورگشت.استاداویامامولف چندین کتاب کاراته نظیر«کاراته چیست؟»،«این هست کاراته» و«کاراته پیشرفته» نیز میباشد.ایشان به موازات فعالیتهای انتشاراتی به اقصی نقاط جهان مسافرت میکرد وبه معرفی ونمایش هنررزمی ویژه اش همت میگماشت.«طریقت
کیوکوشین» اخرین کتاب این استاد فقیداست ودرباره مهمترین جنبه های فلسفی واخلاقی«کیوکوشین کاراته»نگاشته شده وهمچنین درباره
مشکلأتی که دران زمان برای گسترش هنرهای رزمی وجود داشته است،به تفصیل به بحث میپردازد.سوسای ماسوتاتسوایاما سرانجام در
۷۳ سالگی (۱۹۹۴ میلادی) وپس از ۶۳ سال زندگی امیخته با ریاضت در هنرهای رزمی، به علت ابتلا به سرطان ریه دارفانی را وداع گفت وجامعه کاراته جهان را به اندوه وتاثر نشاند.

 

[ سه شنبه ششم تیر 1391 ] [ 19:10 ] [ امیر ]

کیوکوشین کای یکی از سبک‌های کاراته است. این رشته توسط ماسوتاتسواویاما (۱۹۹۴-۱۹۲۳) رزمی کار کره‌ای الاصل بنیان نهاده شد. معنای اصلی کاراته به معنی مبارزه کردن با دست خالی در مقابل هر سلاحی است.

این رشته از عناصر مختلفی نشأت گرفته که شامل تجریبات اویاما و تکنیک‌های دیگر سبک‌های کاراته بوجود آمده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو ((بالاترین، نهایت)) شین ((حقیقت، روح)) و کای ((گروه و انجمن)) ترکیب شده‌است.

این رشته در ابتدا اویاماریو و اویاما کاراته جوجیتسو نیز نامیده می‌شد. تاکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است. در کیوکوشین کای برای کاستن مقاومت حریف از تکنیک‌هایی بطور متوالی استفاده می‌شود.

این سبک تأکید زیادی بر روی تمرینات تنفسی و استقامتی دارد. از اینرو هنرجوی کیوکوشین بعد از سالها تمرینات مکرر دارای اندامی ورزیده می‌گردد. در سبک کیوکوشین تکیه اصلی بر حفظ سلامتی توام جسمی و روحی است، و در مبارزات کیوکوشین و اساسا در فلسفه آن پیروزی به هر قیمتی بر حریف مقابل معنایی ندارد.

در فلسفه متعالی کیوکوشین هدف غائی تناوری جسم برای رسیدن به مکارم عالیه اخلاقی است و به هیچ روی خشونت در سبک کیوکوشین جایگاهی ندارد چرا که اساسا خشونت و کیوکوشن در تقابلند نه در تعامل. کیو کوشین نه تنها خشن نیست بلکه سعی در پرورش روحیه لطافت، افتادگی، و بزرگ منشی را در هنرجو دارد.

هونبوی کیوکوشین کای در توکیو.

دوجوی مرکزی این سبک (همانند دیگر رشته‌های ورزشی ژاپن) هونبو نام دارد و در سال ۱۹۶۱ توسط اویاما در توکیو بنیان نهاده شد. بعد از فوت اویاما افراد زیادی مدعی رهبری سازمان فدراسیون شدند.


سوگندنامه کیوکوشین

ما جسم و دل خود را پرورش میدهیم تا روحی استوار و نامتزلزل داشته باشیم

راه راستین مبارزه را می پیمائیم تا همواره حواس و روح خود را آماده نگه داریم

با قدرتی راستین می کوشیم تا روح فروتني را در خود بوجود آوریم

ما نهایت فروتنی را رعایت خواهیم کرد

به درجات بالا تر از خود احترام می گذاریم

از خشونت مي پرهیزیم

ماهمواره به یاد پروردگار توانائیم و هر گز موهبت انسان بودن را فراموش نخواهیم کرد.

همواره به عقل و قدرت می اندیشیم و خواستهای دیگر را از خود می رانیم

تا جان در بدن داریم ضوابط مربوط به کیوکوشین كاراته را رعایت خواهیم کرد و می کوشیم تا به هدف واقعی دست یابیم.

کمربندها

در کیوکوشین کاراته مراتب و رنگ کمربند های دارای فلسفه خاصی است که به ترتیب پس از کمر بند سفید عبارت است از:

نارنجی : آغاز طلوع خورشید کیوکوشین کاراته

آبی : ورزشکار احساس می کند که در آسمان است و احساس غرور خاصی دارد

زرد : شروع تابش آفتاب کیوکوشین کاراته به روح و جسم کاراته کا

سبز : آغاز رویش و جوانه زدن

قهوه ای : در این مرحله ورزشکار سر به زیرتر و خاکی تر از قبل شده

مشکی : آغاز تاریکی و اینکه ورزشکار متوجه می شود چیز زیادی از کاراته نمی داند و در ابتدای راه است.
[ سه شنبه ششم تیر 1391 ] [ 18:58 ] [ امیر ]

تاریخچه کونگ فو چوی لی فوت

بنیانگذار سبک چوی لی فوت چان هیونگ از ایالت کوانگتن می باشد .او نخست توسط عمویش با سبک معرف شائولین هونگ کوئن آشنا شد.سپس از آنجا که او علاقه خیلی زیادی به یادگیری چیزهای بیشتری داشت  لذا به مدرسه لافو رفت و در آنجا با مانک چوی فوک آشنا شد. طولی نکشید که چانه یونگ تصمیم گرفت تا با استفاده از تمام آنچه در طی این سالها یاد گرفته بود سبک جدیدی به نام چوی لی فوت به وجود آورد.  هیونگ برای قدردانی از مربیان سابق خود نام آنها را بر روی سبک خود گذاشت. واژه چوی از روی نام مان چوی فوک و واژه لی از روی نام لی یاسان انتخاب سده بود و بالاخره به خاطر اینکه هونگ کوئن یکی از زیر مجموعه های معبد بودائی شائولین بود واژه فوت(به معنای بودایی)از آن گرفته شد. چوی لی فوت در اصل یکی از سبک های باسابقه بوکس میباشد و فنون قفل کردن ضربه با عقب مشت ضربات چرخشی رو به پایین و ضربات بند انگشتی مشت آن معروف است این سبک شامل ضربات مختلف که تنها با استفاده از دست و بدونه سلاح اجرا می شوند از جمله ضربات مشت از راه دور ضربات مشت بودائی تی آی  پینگ  ضربات مشت تین گوک و غیره ...میباشد در این سبک از سلاح های مختلفی مثل نیزه بات گوا   برگ درخت بید   شمشیر های دو سر  چوب دستی و غیره ...استفاده می شود .

ساعد آهنین

به عقیده کسانی که این سبک را یاد می دهند یاد گرفتن آن خیلی راحت است. برای این منظور شما فقط باید یک تیرک یا ستون پیدا کنید و با ساعد خیلی آرام شروع به زدن ضربه به آن کنید هر روز این کار را با استفاده ازقسمتهای مختلف ساعد-جلو و عقب و طرفین-انجام دهید و بدین ترتیب قدرت ضربات خود را روز به روز افزایش دهید.سرانجام شما می بایست بیرون بروید و برای تمرین کردن یک درخت پیدا کنید این درخت می بایست خشن و ناصافی داشته باشد این تمرین را یک سال انجام دهید بعد از یک سال شما باید روی تخته سنگ های صاف تمرین کنید تمرین خود را بر روی تخته سنگ آنقدر ادامه دهید تا بتوانید با ساعد آن را خرد کنید زمانی که شما بیوانید این کار انجام دهید ساعد شما مثل آهن قوی و محکم خواهد شد.

تقسیمات مختلف فنون کونگ فو

کونگ فو شامل فنون مختلفی از جمله :

1.فنون دست  پا  زانو  آرنج  شانه ها  سر و ران می باشد

2.  36ضربه پرتابی

3.  72حالت قفل کردن

4.تمام فنون پا از سنتی تا مدرن امروزی

5.  18سلاح مختلف

چوی لی فوت تلفیقی از بهترین های کونگ فو چینی و مبارزات آزاد مدرن درگیریهای نزدیک خیابانی و 36 نوع سلاح سرد و 24 سیستم مبارزاتی رایج در جهان میباشد.

مرحله های آموزشی چوی لی فوت کونگ فو عبارت از ...

رئیس سبک مستقل چوی لی فوت کونگ فو کشور استاد علی دانش می باشد. و همچنین رئیس فدراسیون چوی لی فوت آسیا عضو هئیت رئیسه فدراسیون جهانی می باشند.

[ یکشنبه چهارم تیر 1391 ] [ 19:27 ] [ امیر ]

معرفی

بروس لی(۲۷ نوامبر ۱۹۴۰، ۲۰جولای ۱۹۷۳)رزمی کار و بازیگر معروف چینی و بنیانگذار سبک جیت کان دو می‌باشد.

تولد بروس لی
در ۲۷ نوامبر سال ۱۹۴۰ بروس «جان فان» لی در سال اژدها (بین ساعت ۶ تا ۸ صبح)در سانفرانسیسکو چشم به جهان گشود.

شروع کار بروس لی و ورود او به هنرهای رزمی
بروس لی در سن ۱۳ سالگی و به منظور کاهش نا امنی فردی در شهر هنگ کنگ زیر نظر استاد فقید «ییپ من» آموزش وینگ جان کونگ فو را آغاز نمود.

ورود بروس لی به آمریکا
بروس لی در سن ۱۸ سالگی به منظور ادامه تحصیل و تنها با ۱۰۰ دلار با کشتی وارد ایالات متحده آمریکا شده و در مدرسه فنی ادیسون ثبت نام کرد.

آموزش کونگ فو به غیر چینی‌ها
بروس لی در ابتدای ورودش به آمریکا و برای تامین هزینه تحصیلش ناگزیر در رستوران کار می‌کرد اما چون احساس می‌کرد این کار در شان وی نیست این کار را رها کرده و تصمیم به آموزش کونگ فو گرفت و با استقبال فراوان دوستانش مواجه شد.
اما بعد از مدتی با مخالفت چینی‌های مقیم آمریکا مواجه گشت و آنها از وی خواستند دست از آموزش به خارجی‌ها بر دارد اما بروس لی در تصمیمش مصمم بود و آنها برای تعطیل کردن باشگاه وی مبارزی ماهر به نام «وان جک مان» را به منظور مبارزه با بروس لی فرستادند که در این مبارزه وانگ خیلی سریع شکست خورد و دندانهای جلویش را از دست داد.

اجرای چند حرکت نمایشی و مقدمه‌ای بر مطرح شدن بروس لی در ایالات متحده
بروس لی بعد از آموزش تصمیم به شرکت در مسابقات کاراته و نشان دادن توانایی‌های خود در هنرهای رزمی گرفت. بدین منظور در سال ۱۹۶۴ در میدان ورزشی لانگ بیچ با اجرای چند حرکت نمایشی با سرعت و قدرتی خیره کننده نامش بر سر زبانها افتاد.

ورود به سینما
بعد از نمایش لانگ بیچ یک کارگردان که اتفاقاً در سالن حضور داشت به ملاقات بروس لی رفت و از وی خواست در سریال «زنبور سبز» به ایفای نقش بپردازد و بروس هم پذیرفت و این مقدمه‌ای شد برای ورود بروس لی به سینما.(البته بروس لی در کودکی نیز در چند فیلم ایفای نقش کرده بود.)

ابداع سبک جیت کان دو
مبارزه با وانگ جک مان با بهره گیری از تکنیک‌های وینگ جان و پی بردن به ضعف این سبک تردید بروس لی را مینی بر نه چندان کاربردی بودن این سبک به یفین تبدیل کرد و به همین دلیل بروس لی در سال ۱۹۶۷ با چند تغییر اساسی در این سبک جیت کان دو را بنیان نهاد.

بازگشت بروس لی به هنگ کنگ و تصمیم وی در ایفای نقش در چند فیلم
بروس لی بعد از بازی در چند سریال و فیلم مانند زنبور سبز٬ مارلو٬ لانگ استریت و .... در آمریکا تصمیم گرفت به هنگ گنگ بازگردد و برای هم میهنانش نیز چند فیلم بازی کند که بلافاصله با استقبال شرکت‌های فیلم سازی روبه رو شد و توسط استدیو گلدن هاروست و کارگردانی «لو وی» کارگردان معروف چینی به ایفای نقش در فیلم‌های رئیس بزرگ و مشت خشم پرداخت که این فیلم‌ها رکورد فروش تمامی فیلم‌های هنگ کنگی را شکست.
بعد از این فیلم‌ها همه به این نتیجه رسیدند که بدون شک بروس لی برترین رزمی کار دنیاست. سپس بروس لی خود تصمیم گرفت فیلم بسازد بدین منظور در سال ۱۹۷۲ شرکت فیلمسازی خود به نام «کنکورد» را دایر کرد و خود کارگردانی فیلم «راه اژدها» را که بعدها به نام «اژدها بر می‌گردد» مشهور شد٬ به عهده گرفت. این فیلم در هنگ کنگ مجدداً رکورد فروش فیلم‌های قبلی بروس را شکست.
در این دوران بروس لی با موج پیشنهادات شرکت‌های فیلم سازی مواجه گشت و وی در چهارمین فیلم معروف خود «بازی مرگ» به ایفای نقش پرداخت. این فیلم به دلیل فوت ناگهانی بروس لی نا تمام باقی ماند.

مطرح شدن بروس لی در سراسر جهان و ایفای نقش در هالیوود
بعد از موفقیت بروس لی در هنگ کنگ هالیوود به سراغ بروس لی آمد و کمپانی برادران وارنر از وی خواست در فیلم «اژدها وارد می‌شود» به ایفای نقش بپردازد به همین دلیل بروس لی «بازی مرگ» را رها کرده و در «اژدها وارد می‌شود» که اولین فیلم جهانی وی به شمار می‌رفت به ایفای نقش پرداخت.

مرگ غم انگیز بروس لی و مبهوت شدن میلیون‌ها نفر در سراسر جهان
بروس لی در در ۲۰ ژوئیه ۱۹۷۳ با مرگ ناگهانی و مشکوک در هنگ کنگ خاموش گشت. علت مرگ وی هنوز در پاره‌ای از ابهام باقی مانده اما شایعترین نظریه خونریزی مغزی بر اثر دارو‌های تجویز شده و حساسیت زیاد می‌باشد.

شمعی که خاموش نمی‌شود
بروس لی بعد از گذشت ۳۴ سال از مرگش هنوز هم در دل میلیون‌ها نفر زنده‌است و روز به روز بر محبوبیتش افزوده می‌شود.

[ یکشنبه چهارم تیر 1391 ] [ 18:54 ] [ امیر ]


جیت کان دو یکی از ورزش های رزمی سرزمین چین است که توسط بروس لی، کونگ فو کار و هنرپیشه معروف سینما پایه گذاری شد.

بیشتر تکنیک‌های جیت کان دو براساس هنر رزمی وینگ چون کونگ فو طراحی شده‌است، چرا که بروس لی تمرینات کلاسیک رزمی خود را در هنگ کنگ زیر نظر استاد ییپ من استاد بزرگ این سبک انجام داده‌بود.

فنون وینگ چون در جیت کان دو به شکلی تغییر یافته‌اند که کاربردی تر باشند و استفاده از سلاح‌های سرد نیز در آن بسیار گسترده‌تر است. بسیاری از ضربات و حرکات سایر هنرهای رزمی به‌آن افزوده شده‌اند، به طوریکه برخی جیت کان دو را اولین رشته و الگوی ابتدایی هنرهای رزمی ترکیبی می‌دانند.

روش استفاده از سلاح‌های سرد در جیت کان دو بر پایه هنرهای رزمی کالی و اسکریما است از همین رو این رشته جیت کان دو کالی اسکریما نیز نامیده می‌شود.

این رشته گاهی جان فان کونگ فو نیز نامیده می‌شود. جان فان حروف اول نام بروس لی در زبان چینی است. به همین جهت در سال ۲۰۰۴ بنیاد بروس لی نام رسمی این هنر رزمی را به جان فان جیت کان دو تغییر داد.

مراحل آموزشی

آموزش جیت کان دو در سه مرحله مقدماتی، متوسط و پیشرفته صورت می‌گیرد که هنرجویان آن را در ۱۰ مرحله طی می‌کنند تا به عنوان تکنسین ۱ که تقریباً شبیه دان ۱ است شناخته شوند.

در طول این مدت لباس آن‌ها شامل شلوار سیاه و تی شرت است که رنگ تی شرت طی این مراحل تغییر می‌کند و با هر مرحله‌ای یک آرم «یین و یانگ» بر روی لباس او اضافه می‌شود. تعداد این آرم‌ها درجه جیت کان دو کار را نشان می‌دهد. هنرجو پس از رسیدن به مرحله تکنسینی می‌تواند کت بروس لی را به تن کند.

تفاوت‌های جیت کان دو و وینگ چون

یکی از تغییرهای اساسی که بروس لی در سیستم چی سائو وینگ چون انجام داد، شکل ایستادن هنگام انجام چی سائو بود. در وینگ چون پاها روبروی هم و به اندازه عرض شانه ها ازهم جدا می‌باشند، پاشنه ها به طرف بیرون و زانوها  به طرف داخل قرار می‌گیرند. به نظر بروس لی این ایستادن باعث کندی و سنگینی حرکت بدن بود. برای همین در جیت کان دو، چی سائو با پای راست یا چپ جلو ایستاده و پاشنه پای عقب بالا انجام می‌شود.

دیگر تغییر بروس لی روی فوک سائو بود که برخلاف وینگ چون تکنیک‌های دست را با پشت دست، ساعد یا بند انگشتان که آن‌ها را غیرطبیعی و موجب زخمی شدن فرد می‌دانست، انجام نمی‌داد و ضربات دست را به سبک بوکسورها اجرا می‌کرد.

ابداع سبک جیت کان دو

پس از سفر بروس لی از هنگ کنگ و عدم دسترسی به استاد ییپ من، او به فکر ایجاد روشی رزمی افتاد. ایده جیت کان دو در سال ۱۹۶۵ در ذهن بروس لی متولد شد.مبارزه با وان جک مان تأثیر بسزایی بر فلسفه مبارزه بروس لی گذاشت. با آن که بروس حریفش را به طرز فجیعی شکست داد، اما معتقد بود که آن مبارزه بیش تر از حد معمول طول کشیده و او نتوانسته‌است آنطور که انتظار دارد از تکنیکهای وینگ چون استفاده کند، بعلاوه او دیگر نمی‌توانست به یادگیری و تکمیل هنر رزمی وینگ چون بپردازد چون فرسخها از استادش دور بود.

او به سیستمی احتیاج داشت تا به شکوفایی هرچه بیشتر داشته‌هایش بپردازد. به همین خاطر با تاکید بر «کاربردی بودن، انعطاف پذیری، سرعت و کارآمدی» به توسعهٔ سیستم جدیدی پرداخت. او شروع به استفاده از روش‌های آموزشی متفاوتی کرد: بدنسازی برای افزایش قدرت، دویدن برای افزایش استقامت، تمرینات کششی برای انعطاف پذیری و بسیاری از روش‌های دیگر که او دائماً در حال منطبق کردن با سیستمش بود.

لی بر آنچه که «روش بی روشی» می‌نامید بسیار تاکید داشت. ایده‌ای که بیانگر رهایی از روشهای فرمالیته -همان سبکهای سنتی- بود. بروس لی احساس می‌کرد سیستمی که او «جان فان کونگ فو» (آموخته‌های بروس لی از هنرهای رزمی) نامیده‌است، محدود کننده‌است و به همین خاطر آن را به آنچه که با نام جیت کان دو توصیفش کرد، تغییر شکل داد. نامی که بعدها از مطرح کردن آن اظهار پشیمانی کرد چون از نام جیت کان دو نیز ویژگی‌های خاصی برداشت می‌شد که هر سبکی به نوبه خود ادعا می‌کند، درحالیکه ایدهٔ هنر رزمی او خروج از هر گونه عوامل محدود کننده بود.
[ پنجشنبه یکم تیر 1391 ] [ 12:1 ] [ امیر ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

Page rank

فروش بک لینک