فوجائو کونگ فو (پنجه ببر)

http://www.pic1.iran-forum.ir/images/up3/27247422395461937680.jpg

يک ضرب‌المثل چيني ميگويد: (يک کوه جاي دو ببر نيست) در فرهنگ چيني ببرها آنقدر خشمگين و خشن هستند که  در يک کوه فقط يک ببر ميتواند زندگي کند و از آنجايي که در چين شير وجود ندارد ببر پادشاه حيوانات است. به اين دليل راهبان شائولين وقتي حرکات و فعاليت‌هاي ببرها را نگاه ميکردند تحت تاثير، قدرت، شجاعت و استقامت ببر متوجه شدند که اين حيوان ارزش بالـايي در کونگ فو دارد.

حتي ميتوان گفت راهبان شائولين بيش از 50 درصد طريق جنگيدن را زا اين حيوان فرا گرفتند و همانطوري که امروز مشاهده ميکنيد در کليه فرمـ‌ها ووشو يا کونگ فو فنوني از ببر وجود دارد. ببر کاملـا متفاوت از چهار حيوان ديگر شائولين است تمرينات آن طوري طراحي شده که استخوان‌ها را تقويت ميکند او با سرعت و قدرت حمله ميکند. حمله ببر فشاري و ضربه‌اي است. نيروي ببر يک نيروي شديد، قوي و برگرفته از قدرت بيروني است که از درون سرچشمه گرفته از آنجايي که نيرو گرفتن در کونگ فو از ايستادن استوار و محکمـ ايجاد ميشود رزمي کار بايد داراي کمري خوب و قوي باشد که در سبک ببر به اين مسئله بسيار توجه شده و ببر نه تنها استخوان‌ها بلکه ستون فقرات، کمر و تاندون‌ها را تقويت ميکند. تکنيک‌ها در سبک ببر تحت تاثير پنجه زدن است که از خمـ شدن پنچ انگشت دست به داخل شکل ميگيرد. در سبک ببر پنجه زدن کوتاه و ضربه به همراه فشار، کشيدن و در نهايت پاره کردن بدن حريف است. و هدف پنجه ببر صورت و گردن ران‌ها، دست‌ها و سبنه حريف ميباشد. در واقع اين سبک براي يک مبارزه همه جانبه طراحي شده است. در روش ببر حرکات انفجاري ضربه زدن و دريدن و در نهايت هل دادن ميباشد در اين سبک از ضربات کف و مشت همـ استفاده ميشود ولي به طور وسيع از لگد‌ها و حرکات پا استفاده ميگردد که بيشتر نشان دهنده حرکت دمـ ببر است. وقتي از پنجه ببر استفاده ميشود (فقط انگشتان دست مهمـ نيستند بلکه تمامـ دست داراي اهميت ميباشد و نظر به اينکه انگشتان در آخرين نقطه دست ميباشد چنانچه کل دست از کتف تا پائين تقويت نشده باشد امکان ضربه زدن پنجه قوي و کارا وجود ندارد. بنابراين در اين سبک شنا رفتن روي پنجه ها، حرکات با کيسه شني، حرکات مخصوص سنگ، ضربه زدن به ماسه، بلند کردن کوزه پراز شن و کلـا حرکاتي که مربوط به ساخت کل بدن خصوصا دست‌ها ميباشد اهميت بسزايي دارد. ضمنا در اين سبک به حرکات تنفسي بسيار اهميت داده ميشود. به دليل موارد فوق ببر جزء پنج سبک اصلي و سمبل قدرت در کونگ فو شائولين ميباشد.
اين سبک از سال 1388 بعد از تمرينات طاقت فرساي استاد عليرضا صفوي در مدارس ووشو (کونگ فو) و معبد شائولين چين در ايران اسلـامي پايه گزاري گرديده و همـ اکنون در بيش از نه استان کشور در حال فعاليت ميباشد.

معبد شائولین

ورودی معبد شائولین

معبد شائولین یک معبد بودایی است که در استان هِنان در جمهوری خلق چین قرار گرفته‌است.

در طول تاریخ، این معبد بارها و بارها تخریب و مجدداً بازسازی شده.

یکی از تخریب‌ها در سال ۱۶۴۷ توسط حکومت چینگ صورت گرفت که برای جلوگیری از فعالیت‌های ضد حکومتی، معبد ویران شد. این ویرانی کمک بسیاری به اشاعهٔ هنرهای رزمی راهبان معبد کرد.

در سال ۱۹۲۸، فرمانده‌ای به نام شی یوسان معبد را به آتش کشید.

بسیاری از دست نوشته‌ها را از بین برد و سرسرای معبد و همچنین کتابخانهٔ آن را ویران کرد.انقلاب فرهنگی در چین به یکباره راهبان وبودا را از این کشور محو کرد وبرای سال‌ها، معبد خاموش ماند.

در نیمهٔ دوم قرن بیستم، حزب کمونیست چین از شائولین برای دوره‌های آموزشی راهبان دروغین خود استفاده کرد. (یعنی همان گارد سرخ و ارتش سرخ چین).

این حزب، معبد و تمام بخش‌های آن – از گورستان افراد مذهبی یعنی تا لین گرفته تا استخر نُه اژدها – را هدف گلوله‌های آتشین خود قرار دادند. سرانجام و به دنبال نمایش فیلم معبد شائولین جت لی در سال ۱۹۸۲، این معبد توسط دولت چین به عنوان یک مکان توریستی رسمی، بازسازی گردید. از آن به بعد گروه‌های رزمی کار در سراسر دنیا شروع به فرستادن کمک‌های نقدی خود جهت حفظ و نگهداری از این معبد قدیمی کردند و خواستار پاسداری از حجاری‌های در ورودی معبد شدند.

حزب کمونیست چین در صدد این است که انحصار خود بر معبد شائولین را دوباره پس گیرد.

این حزب نمی‌خواهد که امتیازات انحصاری و سودمند یادگارهای شائولین را از دست بدهد.

نهایتاً در آگوست ۱۹۹۹، استاد شی یونگ ژین برای بدست گیری مقام مدیریت شائولین منصوب شد. او سیزدهمین راهب بودایی موفق در مدیریت شائولین، پس از ژو تینگ فویو بوده‌است.

در مارس ۲۰۰۶، رئیس جمهور روسیه، پوتین اولین رهبر خارجی ای شد که از معبد بازدید کرده‌است. در سال ۲۰۱۰ در جریان سی و چهارمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو که در کشور برزیل برگزار شد، این معبد به عنوان میراث جهانی به ثبت رسید.

جوجیتسو

جوجیتسو یکی از ورز های رزمی است.

در حدود ۳۰۰۰ سال قبل کشاورزان و روستائیان ژاپنی برای مقابله با سارقان و سربازان امپراتوری که به قصد چپاول آنان هجوم می‌آوردند اقدام به ابداع فنون و حرکاتی کردند که امروزه ما آن را به نام جوجیتسو میشناسیم.

این حرکات شامل بر ضربه زدن - گرفتن - پرتاب کردن - و فشار آوردن بر روی مفاصل حریف بود در دورانهای مختلف استادان این فنون با تعلیم و گسترش این فنون باعث پیشرفت و تکامل کیفی و کمی تکنیکهای جوجیتسو شدند.

در این میان نیز استادانی بودند که با تکمیل و توسعه بخشی از این فنون و حذف حرکات مرگبار و خطرناک جوجیتسو ورزش جدیدی را ابداع کردند. مانند پروفسور جیگارو کاتو که ورزش جودو را به جهانیان معرفی نمود .

جوجیتسو در ایران

در حدود ۴۵ سال قبل با ورود مستشاران خارجی که برای آموزش نیروهای پلیس به ایران آمده بودند اولین تکنیکهای نوین این ورزش به ایرانیان معرفی شد و همچنان این روند ادامه داشت و انحصاراٌ در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی بود و با نام فنون دفاع‌شخصی در ایران شناخته و تدریس می‌شد .

استادان فنون رزمی در ایران هر کدام با سلیقه و در حد توان خود ا قدام به آموزش فنون دفاع شخصی می‌کردند و سازمان و ارگانی نظارت بر این امر نداشت در چند سال گذشته افراد مختلفی کوشیده‌اند به ورزش جوجیتسو در ایران سر و سامانی دهند.

مریهه اوشیبا

مُریهه اوشیبا بنیان‌گذار ورزش رزمی آیکیدو است. اغلب به او لقب بنیان‌گذار یا استاد بزرگ را دادند.

او درسال ۱۸۸۳ در کشور ژاپن دیده به جهان گشود و پس از هشتاد و شش سال عمر در سال ۱۹۶۹ دیده از جهان فروبست. وی درسبک‌های متعددی از جمله جوجیتسو دارای مدرک بود و همچنین دربکارگیری از نیزه و شمشیـر مهارتی خاص داشت. وی با تغییر و تعدیل برخی از فنون جوجیتسو، از آنها در آیکیدو استفاده نمود و فنون منحصر به فرد دیگری را نیز درهنر رزمی خود بکارگرفت.

آیکیدو نامی است که او برای هنر رزمی خود انتخاب نمود. این کلمه مرکب از سه جـزء آی، کی و دو می‌باشد که معنای اصلی آنها به ترتیب هماهنگی، نیروی درونی و راه و روش می‌باشد. تلفظ آی به معنای هماهنگی، با آی به معنای عشـق یکی است و اوشیبا از هر دو آنها، برای رساندن پیام این هنر رزمی بهره می‌برد.

تاریخچه

در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ در استان تانابه،واکایاما از پدر و مادری بنام یُرُکو و یوکی بدنیا آمد.

سال ۱۸۹۰ در هفت سالگی در معبـدی در نزدیکی خانه اش خواندن و نوشتن را آموخت. در سیزده سالگی به مدرسه راهنمایی واکایاماکن دای نی جین چو رفت ولی پس از یکسال منصرف شد. در چهارده سالگی معلم چورتکه شد و در اداره مالیات مشغول بکار شد. در هجـده سالگی کار اداره مالیات را رها کرد و برای کار به توکیو رفت. سال ۱۹۰۲ در نوزده سالگی مغازه‌ای دایر کرد و به تمرین جـودو پرداخت. بعلت مریضی به شهر تانابه برگشت و هر روز در کوهستانها خود را قوی می‌کرد و در همین سال ازدواج کرد.

سال ۱۹۰۳ در بیست سالگی به خدمت سربازی در اُساکا رفت و آنقدر در کار تیراندازی و شمشیر بازی مهارت داشت که به او پیشوای سربازها می‌گفتند. از استان اُساکا به استان واکایاما رفت تا در جنگ نی چی رو شرکت کند و مرتب ورزش می‌کرد. در بیست و شش سالگی با نظر دولت درباره یکی شدن معابد مخالفت کرد و به پیروزی رسید.

سال ۱۹۱۲ در بیست و نه سالگی از طرف دولت به او پیشنهاد شد به هوکایدو برود و او با پنجاه و چهار خانوار به هوکایدو منطقه مُن بتسو گون شی راتاکی گِن رفتند. در سی و یک سالگی در روستای کامی یوبِتسو کارهای زیادی انجام داد و او را شی راتاکی اُ نامیدند. سال ۱۹۱۵ در سی و دو سالـگی در هتلی در اِن گارو بنام هی ساتا با استاد جودو تاکدا سـوکاکو آشنا شـد و بـه ورزش جـودو پرداخت. در سن سی و پنج سـالگی یکی از مقامات بالای ارتش مُنبِتسو گون در روستای کامی بِتسو شد. در سی و شـش سالگی در زمان مرگ پدر مریهه به شهر خود برگشت و در بین راه به کیوتو آیابه رفت و با کسی که حاجت می‌داد بنام دِگوچی اُنی زابورُ آشنا شد. سال ۱۹۲۰ در سی و هفـت سالـگی پس از مرگ پدرش همراه با خانواده اش به کیوتو آیابه رفت تا در آنجا زندگی کند. در آنجا به ورزش پرداخت و باشگاهی بنام کلاس وشیبا را دایر نمود. سال ۱۹۲۲ در سی و نه سالگی نام آی‌کی‌ را برای ورزش خود برگزید و به دیگران ابلاغ کرد.

در چهـل و دو سالگی به همه گفت که راه آی‌کی‌ را با جدیت دنبال کنند و در پائیز همان سال بـه دعوت دریادار تاکِ شیتا رئیس نیروی دریایی به توکیو رفت تا در آیاماگُشو به تدریس آیکیدو بپردازد. سال ۱۹۲۷ در چهل و چهار سالگی همراه خانواده خود به توکیو رفت و خانه‌ای اجاره کرد و همچنین مکانی اجاره کرد و در آنجا به تمرین پرداخت و در چهل و شـش سالگی، معلم ورزش دریا نوردان شد.

سال ۱۹۳۰ در چهل و هفت سالگی برای دایرکردن کلاسی به مِجی رُشی مُراچی آیی نقل مکان کرد و کلاسی دایر کرد که اجاره‌ای بود در این کلاس اژ استاد جیگرو کانو بنیان‌گذار جودو دعوت کرد به تماشای فنون آیکیدو بپردازد و فنون مُریهه را از نزدیک مشاهده نماید. در چهل و هشت سالگی در شین جوکو واکاماتسوچو کلاسی دایر کرد که نامش را کُبوکان قرارداد و در آنجا شاگردان زیادی بـدور او جمع شدند.

سال ۱۹۴۵ در پنجاه و هفت سالگی از دولت بورسیه می‌گرفت و مجلس، مکانی بنام زایدان هُجین کُبوکای را دایر کرد و آی کی بوجوتسو را ورزش آی کی نامید و در استان ایباراکی محله ایواما کلاسی در بیرون از خانه خود دایر کرد. سال ۱۹۴۲ در پنجاه و نه سالگی ورزش آی کی را آی‌کی‌دو نامید.

در شصت سالگی در استان ایباراکی محله ایواما معبد آیکیدو را ساخت. سال ۱۹۵۲ در شصت و نه سالگی به شهرهای مختلف سفر کرد و آیکیـدو را گسترش داد. در هفتاد و هفت سالگی در تلویزیون ژاپن گواهینامه شی جو هُشو را در روز بونکا گرفت.

سال ۱۹۶۴ در هشتاد و یک سالگی (تابستان این سال) از طرف امپراتور ژاپن بخاطر آیکیدو، مدال افتخار دریافت نمود. سال ۱۹۶۶ در هشتاد و سـه سالگی از کشور برزیل از کلیسای کاتولیک آپُستُ لیکا اُرتو دُشیا از طرف بالاترین مقام کلیسا بهترین لقب کاتولیک (آپست لیکا اُرتودشیا هاکشاکو) برای او ارسال شد.

سال ۱۹۶۹ در هشتاد و شـش سالگی بخاطر کار بزرگی که انجام داده بود (ابداع ورزش آیکیدو) از استاندار واکایاما مـدرک تانابه شیمییُ شیمین را دریافت کرد و از مجله ایواما، ایواماچو مییُ چُمین را گرفت و در بامداد یکی از روزهای سال ۱۹۶۹ ساعت ۵ صبح بدرود حیات گفت. روز قبل از فوت مدرکی بنام سیگُ ای کونسان تُ زویی هُـشُ را دریافت کرد.

آیکیدو

آی‌کی‌دو  یک هنر رزمی ژاپنی است. بنیان گذار این هنررزمی، موریهه اوشیبا نام دارد که در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ به دنیا آمد، و اغلب به او لقب استاد بزرگ را دادند. به صورت فیزیکی آیکیدو هنری است که شامل برخی از گرفتن‌ها در محل اتصال مفصل‌ها است که از جوجیتسو مشتق شده و همچنین برخی دیگر از تکنیک‌ها و گرفتن‌های دیگر که از کنجیتسو ناشی شده‌است. تمکرز ورزش آی‌کی‌دو در مشت و لگدزدن به حریف نیست، بلکه با استفاده از انرژی خود برای بدست آوردن کنترل آن‌ها یا دور کردن آن‌ها از خود است. آی‌کی‌دو یک هنر ایستا نیست، بلکه تاکید فراوانی بر حرکات و جنبش‌های داینامیک دارد.

معنی آی‌کی‌دو

کلمه آی‌کی‌دو از سه حرف کانجی تشکیل شده است:

  • Ai به معنای به هم پیوستن، هماهنگی
  • Ki به معنای روح، نیروی درونی، انرژی طبیعی بدن
  • do به معنای راه و روش

روش رزمی آی‌کی‌دو

حرکات پایه در آی‌کی‌دو حرکات طبیعی هستند و بیش‌تر حملات در این سبک به صورت ذاتی و با الهام از ذات طبیعت انجام می‌شوند. یک آی‌کی‌دو کار، بدون تلاش برای حمله یا تهاجم تنها می‌کوشد تا خود را با شرایط هماهنگ کرده و در برابر حملات احتمالی حریفان، از خود دفاع نماید. آنگاه در صورت لزوم از ضربات مشت یا لگد خود نیز استفاده می‌نماید. یک آی‌کی‌دو کای واقعی بهتر می‌داند که قدرت خود را بدون ضربه زدن به دیگران و یا تحقیر آنان حفظ نماید.


شوریکن

شوریکن یکی از سلاح های اصلی و مرگبار نینجا است در گذشته نینجا ها در بسیاری از موارد مثل شکار از شوریکن استفاده می کردند.

    شوریکن از قرن پانزده میلادی همواره نمادی از نینجوتسو و نینجا بوده است که از دو نوع (بو شوریکن و سنبان شوریکن) تشکیل شده است. بو شوریکن نوع میله ای آن است که در صورت پرتاب صحیح می تواند در عمق زیادی نفوذ کند ولی سنبان شوریکن در عمق نفوذ نمی کند و فقط در جنگ  با زره خراش می اندازد اما آغشته کردن آن با زهر می تواند دشمن در در عرض چند ثانیه از بین ببرد .
  شوریکن با دو شیوه پرتاب می شود: اوچی وازا و ناگی وازا . در بعضی مواقع دو یا سه شوریکن با یک دست هم زمان    پر تاب می شود که برای این کار نینجا ها باید مهارت زیادی را با تمرین کسب کنند.

ساواته

ساواته یا بوکس فرانسوی یک هنر رزمی فرانسوی که در آن استفاده از ضربات دست، پا و سلاح‌های سرد آموخته می‌شود.

ساوات که در ایران با نام ساواته از آن یاد می‌شود، تنها روش مشابه کیک بوسینگ است که در هنگام مبارزه از کفش استفاده می‌شود. این ورزش در ابتدای قرن نوزدهم با نام شوسان (Chausson) شناخته می‌شد.

مایکل کاسیوس (۱۸۶۹ – ۱۷۹۴) یک بوکسور فرانسوی بود که شوسان (مبارزات خیابانی فرانسه) را سازمان دهی کرد.

شاگردان وی برادران لکور با نام‌های چارلز لکور و هربرت لکور در سال ۱۸۳۰ با ایجاد نظم و ساختار فنی نام ساوات به معنی "کفش کهنه" را بر مبارزات خیابانی فرانسه گذاردند.


از آن پس به مسابقات خیابانی در فرانسه ساواته گفته شد.

ژوزف پیر چارلمونت (۱۹۱۴ – ۱۸۳۰) و پسرش چارلز چارلمونت (۱۹۴۴ – ۱۸۶۲) از شاخص ترین قهرمانان و ساواتورهای فرانسه در نیمه دوم قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم بودند که تاثیر فراوانی در شناسایی و گسترش این ورزش در فرانسه و اروپای باختری بر جای گذاشتند.


درجات فنی

۱. دستکش آبی

۲. دستکش سبز

۳. دستکش قرمز

۴. دستکش سفید

۵. دستکش زرد

۶. دستکش نقره‌ای (بالاترین درجه فنی)


سبک‌ها

مسابقات ساواته در دو سبک آسوت و کامبت برگزار می‌شود.

در آسوت تنها دقت در اجرای نمایشی تکنیک‌ها مورد نظر است.

در کامبت ضربات به صورت کامل به حریف وارد می‌شود. مسابقات کامبت به دو شیوه، با محافظ سر و گردن و بدون محافظ برگزار می‌شود.

قوانین مسابقات

مسابقه ساواته در راندهای مختلف برگزار شده که بین هر راند زمان مشخص استراحت در نظر گرفته شده‌است.

براساس قوانین، هر رقابت می‌تواند در دو – سه – چهار یا پنج راند برگزار شود. مدت زمان راندها بین یک دقیقه، یک دقیقه و نیم تا دو دقیقه متغیر است.

زمان استراحت بین هر راند rest minutes یک دقیقه‌است.

قوانین داوری

مسابقات توسط هیات ژوری شامل داوران کناری و داور وسط، مورد قضاوت قرار می‌گیرد.

وقت نگه دار، کمیته پزشکی و بازرس وسایل ایمنی این هیات را یاری می‌رسانند.

ناظر رسمی مسابقه مرجع عالی مسابقات است که بر عمل کرد هیات ‍ژوری نظارت می‌کند.

ساواته در ایران

ساواته در سال 1340 توسط مهدی کامران وارد ایران شد و در باشگاه‌هایی چون ایران امروز و دیهیم تدریس گردید.

کامران، ساواتور مقیم فرانسه دارای دستکش نقره ای (عالی ترین درجه فنی در هنر رزمی ساواته) و از شاگردان مستقیم کنت پیر باروزی (۱۹۹۴-۱۸۹۷) قهرمان افسانه‌ای و سرشناس ساواته فرانسه (موسس فدراسیون ساواته فرانسه) بود.

در مدت کوتاهی ساواتور‌ها و ساواتریس‌های ایرانی به فراگیری این هنر رزمی زیر نظر مهدی کامران پرداختند. از شاگردان به نام کامران می‌توان ساواتورهایی چون برادران معظمی، حمیدرضا توکل (رییس انجمن ساواته ایران)، مصطفی زاکانی (نایب رییس انجمن)، ناصر نظری، اسماعیل کاظمی (عضو هیات مدیره انجمن) و عباس تفنگچی را نام برد. 

فریدون معظمی و فرامرز معظمی پس از مهدی کامران نخستین ساواتورهایی بودند که در ایران آموزش دیده و به واسطه شایستگی خود و تحمل تمرینات دشوار کامران و گذراندن سلسله مراتب کامل فنی، موفق به دریافت دستکش نقره ای از بنیان گذار ساواته در ایران و سپس کنت پیر باروزی شدند. با خروج بنیان گذار این ورزش از کشور، ساواته دوران رکود خود را تا سال 1384 پشت سر گذاشت، تا این که در سال 1386 فعالیت مجدد و تشکیلاتی این رشته با مجوز اتحادیه متخصصان ورزش های رزمی ایران تحت عنوان انجمن ساواته ایران پس از ثبت و اخذ تاییدیه از قوه قضاییه و وزرات امور خارجه به طور رسمی و قانونی در ایران آغاز شد.
  انجمن ساواته ایران عضو جمعیت سازمان های غیردولتی ورزش ایران است.

در سال 1343 اولین کتاب با موضوع ساواته در ایران ترجمه شد.
این کتاب فنون کشتی، جودو و کاراته و ساواته و رموز دفاع از خود اثر یونیشی و بروس تگنر به برگردانی م. ب. آ نام دارد.

در سال نیز دومین کتاب با عنوان ساواته با نام کاراته - ساواته و رموز دفاع از خود به طریقه ژاپنی اثر بابی لو و به برگردانی علی اشرفی منتشر شد. 

نخستین کتاب ساواته در ایران در سال 1345 توسط برادران معظمی، زیر عنوان ساواته و جودو به رشتۀ نگارش درآمد و در سال 1346 در دو نوبت و در نوبت دوم با نام ساواته، کاراته و جودو به چاپ رسید. 
بزرگان ساواته ایران در این باره توضیح می‌دهند: «در چاپ اول ایراداتی مشاهده شد که سعی گشت در این چاپ مرتفع گردد. عده‌ای از خوانندگان محترم از این که در کتاب راجع به کاراته مطلبی وجود نداشت ایراد گرفته بودند... در چاپ دوم، بخش دیگری پیش از بخش ساواته موسوم به کاراته به کتاب اضافه نمودیم. علاوه بر آن باید اضافه نمود که حرکات ترکیبی بخش‌های آخر کتاب از حرکات ساواته و کاراته تواماً نیز استفاده شده‌است. امید است این کوشش مورد توجه خوانندگان عزیز قرار گیرد». 

نویسندگان اثر هم چنین می‌نویسند: «بسیاری از مردم معتقدند که ساواته (بوکس فرانسوی) از موثرترین هنرهای رزمی است. صدها مانور و ضربات مرکب را فردی که ساواته می‌داند می‌تواند به کار ببرد و با آن خطرناک ترین افراد را به حال مرگ بیاندازد.

اگر به قدرت مرگ آور ساواته شک دارید به سرگذشت (جان-سولیوان) یکی از بزرگ ترین قرمانان سنگین وزن گوش دهید...

ساواته یک طرز شگف آور مبارزه‌است که در فرانسه و در طی سال‌ها کامل شده است؛ به طوری که یک پاریسی کوچک اندام با بهره گیری از آن قادر می‌شود قوی ترین اشخاص را مغلوب کند. مهم نیست قد و وزن کنونی شما چیست، با دنبال کردن تمرینات ساواته می‌توانید قدرت عظیمی را در پاهای خود به وجود آورید. تمرینات را درست همان طور که توضیح داده شده‌است انجام دهید... این تمرینات به خصوص در اضافه نمودن فدرت، سرعت، مقاوت، مهارت، حفظ تعادل و ... موثرند».

موای تای

موای تای به معنای مشت زنی تایلندی است و به همین جهت تای بوکس نیز خوانده می‌شود. این رشتهٔ ورزشی دارای قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال در کشورهای تایلند، برمه، کامبوج و مالزی می‌باشد. موای تای ورزش ملی تایلند و یکی از مهم‌ترین سمبل‌های فرهنگی این کشور است. روز ۱۷ مارس در این کشور روز موای تای نامیده شده‌است.

موای تای یکی از سبک های آزاد ورزش های رزمی است، مبارزات آن در رینگ برگزار می‌شود و از سوی بسیاری به عنوان خشن‌ترین ورزش رزمی یاد می‌شود.

تکنیک‌های مشت در موای تای شباهت زیادی به بوکس غربی دارند و وجود فنون گلاویزی این رشته را به کیک بوکسینگ و ساواته نزدیک ساخته‌است. به دلیل این شباهت‌ها بسیاری از ورزشکاران موای تای در مسابقات کیک بوسینگ، کی 1، و ساتشو نیز شرکت می‌کنند.

پیشینهٔ موای تای در ایران

درسال ۱۳۶۸ موای تای توسط محمد توحیدی به ایران آورده شد. او دورهٔ آموزش ورزش رادر کشور هلند به پایان رسانده و به ایران مراجعت نمودند و در سال ۱۳۷۳ به صورت رسمی از طرف فدراسیون ورزشهای رزمی به رسمیت شناخته می‌شود و حالا هم تیم ملی موای تای به مسابقات گوناگون اعزام می‌شود.

کیک بوسینگ

کیک‌بوکسینگ ترکیبی از رشته‌های رزمی موای تای، کاراته و بوکس است. کیک بوکسینگ ورزشی رزمی می‌باشد که تنها سی سال از تولد آن می‌گذرد. در کیک بوکسینگ ضربات دست، پا، زانو، آرنج و گرفتن همدیگر آزاد می‌باشد. ولی زدن حریفی که بر روی زمین افتاده ممنوع است. به طورکلی هدف از تمرینات کیک بوکسینگ دفاع ازخود، به دست آوردن آمادگی جسمانی و هم چنین به عنوان ورزش رزمی می‌باشد.

تاریخچه

ریشهٔ اصلی کیک بوکسینگ به ۲۰۰۰ سال پیش در آسیا بر می‌گردد. کیک بوکسینگ ژاپنی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ایجاد و رقابتهای آن از همان دهه شروع شد. بنیان گذاران آن اوسامو ناگوچی و تاتسو یامادا می‌باشند. کیک بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میلادی به وجود آمد. کیک بوکسینگ را می‌توان ورزش رزمی چند رگه دانست که درآن از روش‌های رشته‌های مختلف رزمی استفاده شده‌است.

نام گذاری

اصطلاح کیک بوکسینگ به وسیله اوساما ناگوچی ژاپنی برای نام گذاری رشته‌ای رزمی که از موای تای و کاراته الهام گرفته شده بود استفاده شد. او این رشته را در سال ۱۹۵۸ معرفی کرد. کیک بوکسینگ در واقع از دو قسمت (کیک = ضربه پا) و (بوکسینگ = مشت زدن) تشکیل شده که تکنیک‌های اصلی آن هم در مشت و ضربه پا می‌باشند.

روش مبارزه

مسابقات در یک زمین مربع شکل ۱۶ تا ۲۰ فوتی که با طناب محصور شده برگزار می‌گردد. زمان بازی معمولاً سه راند سه دقیقهای می‌باشد. که ورزشکاران بین هر راند یک دقیقه استراحت می‌کنند. هر مسابقه توسط یک داور و یک پزشک کنترل می‌شود. و در هر راند سه قاضی به مبارزان امتیاز می‌دهند.

بنیان گذار کیک‌بوکسینگ در غرب جو لوئیس می‌باشد که پدر کیک بوکسینگ آمریکا نامیده می‌شود.

کیک بوکسینگ مانند تمام رشته‌های رزمی دارای کمربند و دان می‌باشد. این ورزش داخل رینگ برگزار می‌شود و گرفتن حریف در مسابقه خطا است و اگر در طول مسابقه بیش از سه خطا داشته باشی بازنده اعلام می‌شوی. در مسابقه یک داور وسط وجود دارد و سه داور کنار و یک قاضی وجود دارد. در بعضی از مسابقات که سطح آن پایین است زمان مسابقه ۲راند ۲ دقیقه‌ای است. به افرادی که در مبارزات کیک بوکسینگ شرکت می‌کنند فایتر می‌گویند.

کاتانا

کاتانا (یا کِتانا)  نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن 13 میلادی مورد استفاده سامورایی ژاپن بوده‌است. لغت «کتانا» در زبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است.

از ویژگیهای بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق العاده‌اش است. در طول تاریخ شکل آن تغیرات مختصری یافته ولی اصول پایه آن همچنان بدون تغیر مانده‌است. از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغه آن اشاره کرد. همچنین یک طرف شمشیر (لبه داخلی آن) بسیار تیز است و اصولا قسمت عقب سطح شمشیر از قسمت تیز و برنده آن کلفت‌تر است.

کتانا اصولا برای بریدن اجزا بدن طراحی شده تا زخمی کردن دشمن، به همین دلیل هر تیغه آن به شکل خاصی طراحی شده‌است تا قدرت برندگی آن هر چه بیشتر اثرگذار باشد.

تقسیم بندی شمشیرهای ژاپنی

شمشیرهای ژاپنی اصولا بر چهار پایه طبقه بندی و تقسیم می‌شوند.

تقسیم بندی بر پایه اندازه تیغه آن

تمام شمشیرهای ژاپنی بر این پایه تولید می‌شوند. چیزی که شمشیرهای ژاپنی را از یکدیگر متمایز می‌کند طول تیغه آن است. شمشیرهای ژاپنی با واحد شکو اندازه‌گیری می‌شوند. (۱ شکو = تقریباً برابر است با ۳۰٫۳ سانتی متر و یا ۱۱٫۹۳ اینچ) همچنین برای دقت بیشتر هر «سان»، «بو» و «رین» (به ترتیب برابر با یک دهم، یک صدم و یک هزارم شکو) مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال:

    • تیغه کمتر از یک شکو (۳۰ سانتی متر) یک تانتو (خنجر) نامیده می‌شود.
    • تیغه بزرگ‌تر بین یک تا دو شکو (یعنی بین ۳۱ تا ۶۱ سانتی متر) شوتو (شمشیر کوتاه) نامیده می‌شود. معروف‌ترین انواع شوتو شمشیرهای واکیزاشی و کوداچی هستند.
    • تیغه بلندتر از دو شکو (۶۱ سانتی متر) دایتو (شمشیر دراز) نامیده می‌شود. شمشیرهای کتانا در این بخش قرار می‌گیرند که متداول‌ترین نوع شمشیر ژاپنی هستند.
    • تیغه بلندتر از سه شکو (۹۰ سانتی متر) آداچی و یا نوداچی خوانده می‌شوند. اینگونه شمشیرها کاربرد کمتری دارند و استفاده چندانی ندارند.

تقسیم بندی بر پایه نوع سبک رزمی مدرسه سامورایی و استان سازنده آن

از نوع شمشیر ژاپنی، می‌توان به محل ساخت و مدرسه سامورائی که شمشیر در آن ساخته شده‌است پی برد.

در واقع هر شش مدرسه معروف و صاحب سبک سامورائی، یعنی مدرسه سوشو، مدرسه یاماتو، مدرسه بیزن، مدرسه یاماشیرو، مدرسه مینو و مدرسه واکیمونو که هر کدام در استان‌هایی به همین نام متمرکز بودند، به خاطر خواص منحصر بفرد شمشیرهای خود مشهور بودند. برای مثال شمشیرهایی که در استان مینو ساخته می‌شدند به خاطر قدرت بسیار بالای برندگی و یا شمشیرهای استان یاماتو به خاطر خسته نشدن دست و سبکی شمشیر معروف بودند.

همچنین هر یک از این مدارس امضاء مخصوص مدرسه خود را بر روی شمشیرهایشان حک می‌کردند.

تقسیم بندی بر پایه سیر و زمان ساخت آن

    • تا قبل از سال ۹۷۸ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای «چوکاتو» و یا «جوکوتو» که دارای تیغه‌ای صاف و شکل‌های غیرمعمول و عجیب بودند، رواج بسیار داشتند.
    • از ۹۷۸ تا ۱۵۹۷ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «کوتو» متداول گشت. در این دوره تاریخی هنر شمشیرسازی ژاپن به شکوفایی قابل توجهی رسید. گونه‌های اولیه «کوتو» شکل‌های نامناسبی داشتند، به طوری که دسته‌های شمشیر شکلی منحنی‌وار داشت. این شمشیرها همچنین در ابتدا در دست کمی سنگین بودند ولی بعدها اشکالاتشان بهبود قابل توجهی یافت و تغییراتی اساسی در شکل کوتوها ایجاد شد.
    • از ۱۵۹۷ تا ۱۷۶۰ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «شینتو» که به زبان ژاپنی به معنای «شمشیر جدید» بود متداول گشت. اما از لحاظ کیفیت، این شمشیرها در مقام پایین‌تری نسبت به شمشیرهای «کوتو» قرار داشتند و سامورایی‌های متمول همچنان از شمشیرهای «کوتو» استفاده می‌کردند.
    • از ۱۷۶۰ تا ۱۸۷۶ میلادی: در این سال‌ها نوع جدید و بهبود یافته شمشیرهای «کوتو» طراحی و ساخته‌شد که اصولا «شین شینتو» یا «شمشیرهای جدید جدید» نام گرفتند. این شمشیرها از شمشیرهای «شینتو» کیفیتی بالاتر داشتند اما همچنان شمشیرهای «کوتو» حرف اول را می‌زدند.
    • از ۱۸۷۶ تا امروز: بعد از وضع قانون هایتوره ای که حمل سلاح و شمشیر در میادین شهر را ممنوع می‌کرد، تیغه‌هایی که به صورت کارخانه‌ای ساخته می‌شدند را به صورتی استهزاء آمیز «گانتو» نامیدند. «گانتو»ها که بیشتر به شمشیرهای سواره نظام کشورهای فرانسه  و انگلیس شبیهه بودند تا کتاناها (اگر چه «گانتو»ها شکل شمشیرهای کتانا را نیز تا حد زیادی حفظ می‌کردند) اندازه‌ای کوتاه‌تر از شمشیرهای «شینتو» و «شین شینتو» داشتند.