Ng Mui

دختری زیبا به نام Yim Wing Tzun در شهرستان kwantun به دنیا آمد و از زمان فوت مادرش، با پدرش Yim Lee که دانشجوی معبد شائولین بود، تنها زندگي می­کرد. در بچگی عقد او را با جوانی به نام Leung bok chun که تاجر نمک بود و اهل شهرستان Fukien بسته بودند.Yim Lee که به چندین تکنیک رزمی سبک شائولین مسلط بود در موقع لزوم از این تکنیکهای رزمی استفاده می­کرد. به همین دلیل مورد تعقیب قانون قرار گرفت. برای اینکه دستگیر نشود به همراه دخترش فرار کرده و در مرز شهرستانهای سچوان و یوان در دامنه کوه Tai Leung مستقر شد و روزی خود را با فروختن غذاهای لوبیایی به عنوان دستفروش می­گذراند. به مرور وینگ چون بزرگ شده و دختری زیبا و پرانرژی شد. ولی زیبایی بیش از حد او، مساله ساز شد. در دهکده آنها قلدری معروف به نام Wong بود که همیشه دنبال درد سر می­گشت، اهالی دهکده در مقابل زورگويی او کاری نمی­توانستند بکنند، چون او استاد کونگ­فو و عضو یک گروه تبهکاری بود. علاوه بر این مقامات قانونی و پلیس دسترسی و نفوذی به این دهکده مرزی نداشتند.

Wong به خاطر زیبایی که وینگ چون داشت او را از طریق فرستاده­ای خواستگاری کرد ولی زمان محدودی را برای جواب او گذاشت که اگر آن زمان تمام شود و وینگ چون تقاضایش را قبول نکند، او را اذیت خواهد نمود. وینگ چون، چون بسیار از نظر بدنی ضعیف بود و نمی­توانست در مقابل او مقاومت کند و پدرش نیز در عین حال خیلی پیر شده بود. از آن روز به بعد پدر و دختر خیلی نگران آینده خود و سرنوشتشان شدند.

در همین زمان NG Mui در معبد درنای سفید واقع در کوه Taileung زندگی می­کرد و برای رفع مایحتاج خود، چندین بار در ماه به این دهکده کوچک می­آمد.

یک روز که استاد به شهر آمده بود و از Yim Lee (پدر وینگ چون) در حال خرید بود، از طرز نگاههای وینگ چون و پدرش تشخیص داد که آنها در مورد مطلبی نگران هستند. وقتی که از آنها سوال کرد همه چیز را به او گفتند. NG Mui که خود سابقه طولانی در مبارزه با ظلم و بی­عدالتی داشت، تصمیم گرفت به وینگ چون کمک کند. او نمی­خواست خود مستقیما وارد مبارزه شود زیرا از آن بیم داشت که هویت اصلی­اش فاش شود و دیگر آنکه درگیر شدن و شکست دادن یک ولگرد خیابانی برای استادی مثل او، نه افتخار بود نه عادلانه. لذا او تصمیم گرفت مساله را به صورت دیگری حل کند، آن هم اینکه با آموزش دادن هنر رزمی جدید خویش به وینگ چون، او را برای دفاع از خود آماده کند. 

هنرهای رزمی خیلی برای وینگ چون غریبه نبود به دلیل اینکه پدرش قبلا رزمی­کار بود. وینگ چون خودش هرگز در موقعیتی نبود که احتیاج به یاد گرفتن سیستم دفاع شخصی داشته باشد. ولی حالا تحت آموزش استاد NG Mui هدفی در نظر داشت. بنابراین به صورت خصوصی وینگ چون ظرف فقط یک سال استاد تمام متدهایی شد که استادش به او آموزش داده بود.

NG Mui بعد از ختم دوره­ي آموزش، در معبد درنای سفید، او را به پدرش تحویل داد. وینگ چون به تازگی از کوه Taileung برگشته بود که آن قلدر دهکده دوباره زورگویی خود را شروع کرد. این بار وینگ چون از او فرار نکرد و او را به مبارزه طلبید. آن قلدر بسیار خوشحال شد، چون مطمئن بود که او فاتح مبارزه خواهد بود و مشتاقانه منتظر بود که بالاخره این دختر زیبا را صاحب شود. ولی او خود را فریب می­داد چون، وینگ چون او را به نحوی روی زمین پرتاب کرد که او عاجزانه روی زمین خوابیده و به او التماس می­کرد و دیگر میلی نداشت که وینگ چون را اذیت کند. بعد از اینکه وینگ چون آن خلاف کار را مغلوب کرد به آموزش سیستم رزمی خود، نزد استادش، ادامه داد. بعدها اسم این سبک به نام کونگ فوی وینگ چون شهرت یافت.

وینگ چون

وینگ‌چون که معنای تحت اللفظی آن «مناجات بهاری» یا «بهار جاودانه» است)، یکی از محبوبترین سبک‌های هنرهای رزمی چینی است. مطابق روایت‌هایی که درباره ریشه اصلی این سبک نقل می‌شود، یکی از راهبه‌های معبد شائولین به نام نگ مویی نقشی کلیدی در طراحی این سبک و آموزش آن به زنی جوان به نام وینگ چون (به معنی بهار زیبا) داشته‌است و به همین جهت به هنر نگ مویی نیز معروف است.

در ایران نیز برای برای جداسازی این سیستم از سیستم‌های مشابه به جای خواندن واژه Wing Tsun به صورت وینگ تسون از اصطلاح وینگ چون دبلیو تی (WT) استتفاده می‌کنند.

این نحوه نگارش تنها برای متمایزسازی نحوه مدرن آموزش در سیستم WingTsun با سیستم‌های با نام مشابه سبک انتخاب شده‌است.

WingTsun Kung Fu یا Wing Tsun (که بطور مختصر WT نیز نوشته می‌شود) یکی از شاخه‌های وینگ چون کونگ فو است که توسط استاد بزرگ لئونگ تینگ گسترش داده شده‌است.

معرفی

مهم‌ترین هدف وینگ چون واقع گرایی در سیستم دفاع شخصی می‌باشد. وینگ‌چون به جای تاکید بر تکنیکهای مبارزه بر روی اصول انرژی و مبارزه تکیه می‌کند.

ایده اصلی این است که، تحت فشار و استرس مبارزه، غیر ممکن است که از طریق بینایی جهت دقیق و سرعت یک حمله را تشخیص داده و تصمیمی هوشمندانه با استفاده از روشی موثر در مفابل حمله حریف گرفت. این تصمیم باید در زمانی کوتاه و قبل از فرود آمدن حمله حریف گرفته شود. ترجیحاًَ شخص باید بلافاصله حمله‌ای را مستقیماً و محتاطانه طراحی کند. این واکنش‌های غیرارادی است که تعیین می‌کند در صورتیکه حمله حریف در ادامه خطرساز شود، واکنش چگونه باشد. چی سائو یا «دستان چسبان» به هنرجو یاد می‌دهد که چگونه به طور غیر ارادی در برابر سرعت، نیرو و جهت یک حمله بر مبنای حس لامسه (حسی که مغز بسیار سریع تر از حس بینایی آن را پردازش می‌کند) واکنش نشان دهد.

نام

Wing Tsun (که همان وینگ چون خوانده می‌شود) نوع خاصی از طرز نگارش عبارت چینی 咏春 (که به معنای تحت اللفظی «مناجات بهاری» است، اما «بهار جاودانه» نیز خوانده می‌شود) است که بطور عادی wing chun نوشته می‌شود. این شیوه نگارش توسط بنیانگذار این شاخه از وینگ چون یعنی استاد بزرگ لئونگ تینگ به منظور متمایزسازی این شاخه از دیگر شاخه‌ها تعیین شده‌است. WingTsun (بدون فاصله بین دو واژه) به عنوان مارک تجاری انجمن بین‌المللی وینگ چون (IWTA) به ثبت رسیده‌است.

اصول مبارزه

اصول هشت گانه وینگ چون سنگ بنای یک سیستم دفاع شخصی تهاجمی را تشکیل می‌دهد که به فرد اجازه تطبیق با اندازه، قدرت و سبک مبارزه‌ای حریف را می‌دهد. اصول انرژی

۱-برو جلو: فوراً به منظور تماس با اندام حریف به جلو پیشروی کن(به منظور بکار افتادن رفلکس‌هایی که در چی سائو آموزش دیده می‌شود) یا حتی فرای آن برای اول ضربه زدن به حریف. این انفعال غیرمنتظره ابتدایی حریف را اغلب متعجب می‌کند و مبارزه را به فاصله نزدیک تبدیل می‌کند جاییکه عکس العمل‌های حسی بر عکس العمل‌های بینایی حکمفرمایی می‌کند و صد البته جاییکه وینگ چون کار حرفه‌ای احتمالاً در آن منطقه بر حریفش برتری دارد.

۲-به حریفت بچسب: اگر در ابتدا نتوانستی به حریفت ضربه‌ای واردکنی و او را از کار بیندازی. به جای تماس برقرار کردن با بدن حریف (غیر از سر و گلو) سعی کن به او بچسبی. غالباً اواین عضوی که با آن تماس پیدا می‌کنید دست حریف می‌باشد حالا که با دست حریف تماس پیدا کرده‌اید او چگونه می‌تواند بدون اطلاع شما حمله‌ای را با دستش اجرا کند؟

۳-در برابر نیروی بزرگ‌تر تسلیم شو: از آنجا که هیچکس نمی‌تواند مطمئن باشد که از هر حریفی که در پیش رو دارد قوی تر است، شخصی باید به شیوه‌ای آموزش ببیند که حتی در برابر حریف قوی تر پیروز باشد. چی سائو مانند یک معلم حرفه‌ای یاد می‌دهد که چگونه در برابر حمله حریف واکنش‌های لازم را نشان دهید. وقتی که حقیقتاً حمله حریف از شما قدرتمندتر است، آموخته‌های شما در چی سائو به بدن شما می‌گوید که از مسیر حمله حریف کنار بروید و زاویه دیگری را برای حمله پیدا کنید.

۴- حریفت را تعقیب کن: متعاقب اصل اول در صورتیکه حریف عقب نشینی کرد، واکنش فوری یک وینگ چون کار ادامه به حرکت رو به جلویش است، نه اینکه به حریفش اجازه دهد تا خودش را پیدا کرده و فرصتی هر چند اندک برای تجدید نظر در استراتژی حمله اش پید کند. بسیاری از سبک‌ها که تکیه بر سرنخ‌های بصری دارند ترجیح می‌دهند که یک گام به عقب بگذارند، اندکی صبر کنند و حمله‌های بعدی را طرح ریزی کنند که معمولاً می‌توان به این نکته در مبارزات ورزشی و تورنُمنتی پی برد.

اصول انرژی

۱- از نیروهای خودی رها شو: کاملاً ضروری است که فرد به منظور حرکت انرژیک و واکنش به موقع در برابر حمله حریف ریلکس باشد.وقتیکه عصبی هستید، نیروهای خودی مثل یک ترمز عمل می‌کنند.پس در ابتدا باید از قید نیروهای خودی خلاص شوید تا بتوانید با چالاکی حرکت کنید.

۲-از نیروهای حریفت رها شو: این اصل شبیه به اصل سوم مبارزه‌است. وقتی حریف می‌خواهد از قدرتش برای پایان دادن به مبارزه استفاده کند، تقلا برای مقاومت کردن در برابر قدرت حریف واکنش مناسبی نیست بلکه واکنش مناسب، خنثی کردن نیروی حریف با دور کردن نیروی حریف از بدن یا دور کردن بدن از آن می‌باشد.

۳-از نیروی حریف بر ضد خودش استفاده کن: از نیرویی که حریف به شما تقدیم می‌کند، بهره بگیرید. اکر حریف شما را به طرف خودش می‌کشد از آن نیرو به عنوان قسمتی از حمله تان استفاده کنید. یا اگر حریف شما را به سمت چپ هل داد مثل یک در چرخان عمل کنید و از آن نیرو در حمله‌ای با دست راست استفاده کنید.

۴-نیروهای خودی را اضافه کنید: علاوه بر قرض گرفتن نیروی حریف، می‌توانید نیروی خودتان را به آن اضافه کنید.

همان قدر که عکس العمل‌ها در یک دفاع شخصی بیانگر پیشرفت هستند، اصول قدرتی نیز باعث پیشرفت هر چه بیشتر هستند به طوریکه یک هنرجوی وینگ چون طی سالیان تمرین همه آنها را مد نظر دارد. اولاً: تمرین فرم و تعداد زیاد مشت برای یادگیری ریلکسیشن در مبارزه (به منظور ضدحمله بر مبنای حس لامسه) و زدن مشت بدون تنش. ثانیاً ساعت‌های بیشمار تمرین چی سائو به منظور افزایش توانایی در رها کردن نیروی خودی و قرض گرفتن نیروی حریف و در آخر تمرینات قدرتی خاص WT برای افزایش هر چه بیشتر قدرت مشت و ضربات.

آموزش

متد آموزشی وینگ چون بر مبنای توسعه رفلکس‌ها یا همان عکس العمل‌های بدن است. روش‌های آموزش در غالب‌های متنوعی دسته بندی می‌شوند که تعدادی از آنها پس از گذراندن دوره هنرجویی و اخذ درجه استادی یاد گرفته می‌شود.

چی سائو

چی سائو (黐手) یا «دستان چسبان» یک اصل و همچنین تمرینی است که به منظور توسعهٔ رفلکس‌های خودکار و یا عکس العمل‌های غیر ارادی در مبارزه استفاده می‌شود. این شکل منحصر بفرد از تمرین مستقیماً با اصول وینگ چون در ارتباط است و در منطقه‌ای انجام می‌شود که مبارز با حریفش در تماس است. با برقراری تماس، بدن مبارزه نسبت به تمامی حرکات حریف حساس می‌شود. چی سائو در ادامه با تمرینات لات سائو تکمیل می‌شود.

لات سائو

لات سائو یا تمرین «دستان غلتان»، در منطقه ایست که دو هنر جو تماس شان را با یکدیگر حفظ می‌کنند در حالیکه تکنیک‌های مختلف را اجرا می‌کنند. به‌وسیله این تمرین دو هنرجو تغییرات در مکانیک، فشار و شدت حرکت بدن حریف را احساس می‌کنند. افزایش میزان حساسیت که توسط این تمرین بدست می‌آید، یه هنرجو کمک می‌کند تا به طور غیر ارادی و بدون فکر کردن، حمله و ضد حمله اش را علیه حریف با دقت، سرعت و تکنیک مناسب اجرا کند. این فرآیند می‌تواند نوعی حافظه ماهیچه‌ای نامیده شود.

بواسطه لات سائو یک مبارز وینگ چون می‌تواند چگونگی حرکات حریف را بدون نگرانی از آسیب دیدن خودش و حریفش بررسی کند.به همین علت است که لات سائو یکی از قسمت‌های کلیدی در آموزش وینگ چون است.

لات سائو تمرینی برای میزان حساسیت به منظور کسب واکنش‌ها ی خاص غیر ارادی در چی سائو است.

اگرچه یک فرد عادی ممکن است به این تمرین مثل یک نوع مبارزه بنگرد، اما یک هنر جوی وینگ چون به هیچ عنوان نگرش مبارزه‌ای نسبت به این تمرین ندارد، بلکه آن را به عنوان نوعی تمرین هدفمند جهت افزایش واکنش پذیری در مبارزه در نظر می‌گیرد.

فرم‌های مقدماتی

فرم‌های مقدماتی وینگ چون در بستهٔ آموزشی دوره شاگردی قرار دارد، کاربرد و تکنیک‌های بیشتر در فرم‌های بعدی آموزش داده می‌شوند. در متد وینگ چون هدف هر دوره، آموزش در حد نیاز هنرجو می‌باشد، از این حیث که در هر دوره، آموزش بر مبنای آن چیزی است که از قبل هنرجو آموخته‌است. بدین ترتیب فرد به سرعت درک بیشتری نسبت به داشته‌های قبلی و جدیدش پیدا می‌کند.ممکن است هنرجو در ابتدا قسمت‌های مقدماتی راوقتی که آموزش می‌بیند، بطور کامل درک نکند (اگرچه با توضیحات مربی با توجه به درجه اش درک محدودی نسبت به آنها پیدا می‌کند)، به هر حال آموزش‌های اولیه به عنوان شالودهٔ اصلی در درجات بالاتر محسوب می‌شود.

سیو نیم تائو

سیو نیم تائو یا «فرم ایده‌های کوچک» شامل فرم پا به همراه حرکات سنتی دست می‌باشد.

چام کیو

فرم‌های پیشرفته

موک یانگ جونگ، وسیله تمرین مقدماتی و پیشرفته

چی سائو فرم‌های گوناگونی دارد که قسمتی ار آنها تنها وقتی آموزش داده می‌شود که فرد به یک مربی باصلاحیت تبدیل شده باشد. در زیر جزئیات بیشتری در مورد فرم‌های پیشرفته وینگ چون می‌خوانید:

بیو جی

بیو جی (به معنای «انگشتان پیشرو») کاربرد تکنیک‌های دست(منظور از دست در اینجا، کف دست می‌باشد) باز را در بر می‌گیرد.(در مقابل تکنیک‌های دست بسته(همان مشت))یه همین خاطر است که این اسم بر آن نهاده شده‌است.

آدمک چوبی

موک یان جونگ لفظ به لفظ به معنای «ستون چوبی که به عنوان یک آدمک استفاده می‌شود» می‌باشد، در واقع جای یک حریف فرضی تمرینی را می‌گیرد. اگرچه آدمک چوبی را نمی‌توان به عنوان یک حریف هوشمند در نظر گرفت اما می‌تواند نماینده نیرو و انرژی حریف باشد.

سیستم درجه بندی

یکی از ویژگی‌های وینگ چون سیستم آموزش سازمان یافته اش می‌باشد. در حالیکه بسیاری از سبک‌های رزمی با روش غیر یکنواختی آموزش می‌دهند، ساختار سیستم مانند دوره‌های تحصیلی در مدارس است. بگونه‌ای که هر سطح روی سطح قبلی بنا می‌شود.

بر خلاف مدل آموزش سنتی استاد-شاگردی که یک شاگرد سالها یا حتی تا اخر عمر به دنبال استادش بود، متد آموزشی IWTA به همه هنرجویان تضمین می‌دهد که در هر درجه تحصیلات کامل را دریافت کند. یک فرد پر مشغله که در هفته تنها دو بار فرصت ورزش کردن دارد، هرگز ایده‌های مهمی که همکلاسی‌های تمام وقت، که ظاهراً همیشه در کلاس هستند (که یک امتیاز ناعادلانه‌است)، دریافت می‌کنند را از دست نمی‌دهد.

درجات شاگردی

دوره آموزش وینگ چون شامل دوازده درجه شاگردی است که دو فرم ابتدایی سیو نیم تائو و چام کیو بعلاوهٔ تمرینات و کاربردهای چی سائو را پوشش می‌دهد. در کنار ترکیبات مختلف دست در سیو نیم تائو، مجموعه استانداردی از فرم‌های پا نیز در این دوره یاد گرفته می‌شود.

درجات شاگردی بر مبنای عناوینی که در هر دوره آموزش داده می‌شود، به سه بخش تقسیم می‌شود:

درجات ۱ تا ۴، یادگیری مهارتهای پایه‌ای در سه فاصله مبارزاتی

• درجه یک - مبانی اصولی سبک و مهارتهای حرکتی، درگیر شدن در فاصله دور، شروع سیو نیم تائو

• درجه دوم - مبارزه در فاصله دور به همراه پل زدن ها، کل «سیو نیم تائو»

• درجه سوم - گذار از فاصله حملاتی دور به فاصله میانی

• درجه چهارم - گذار از از فاصله حملاتی میانی به فاصله نزدیکو شروع فرم «چام کیو»

درجات ۵ تا ۸،

• درجه پنجم - حملات در فاصله کوتاه و مبارزه هم‌زمان با هر دو دست

• درجه ششم -

• درجه هفتم -

• درجه هشتم -

درجات ۹ تا ۱۲ ، کاربردها

• درجه نهم - در مقابل تک مهاجم

• درجه ده - در مقابل دو مهاجم

• درجه یازدهم - در مقابل تک مهاجم مسلح به سلاح سرد

• درجه دوازدهم - در مقابل دو مهاجم مسلح به سلاح سرد

در درجه ۹ شاگردی هنرجو نه تنها باید سبک را به خوبی بشناسد (همچنین در درجه ۸) بلکه باید به خوبی از کاربردهای آن استفاده کند.مهارت تنها تفاوت مهم بین این دو درجه‌است، که بسته به مدرسه‌ای که هنرجو تحت تعلیم است، درجه ۸ و ۹ می‌تواند با عنوان کمربند مشکی برابری کند. البته هیچ اجماعی روی این مسئله وجود ندارد چون هیچ مقایسه قراردی وریمی در این بین وجود ندارد.

در بعضی مدارس درجات مختلف با تی شرت‌های مختلف مشخص می‌شوند، مثل لباس با رنگ سفید تا درجه پنجم، خاکستری برای درجه ۵ تا ۸ و مشکی برای درجه ۹ تا ۱۲.

درجات مربیگری

در ادامه درجات شاگردی ۱۲ درجه استادی نیز وجود دارد. در سطوح مربیگری، هنرجو تمرینات را در غالب برنامه‌های پیشرفته وینگ چون WT آغاز می‌کند.

• بیو جی

• موک یان جونگ (آدمک چوبی)

• لوک دیم بون کوآن فا («نیزه شش و نیم نقطه ای» یا چوب بلند)

• بارت چام دائو (قداره برنده هشتی شکل یا شمشیر پروانه‌ای شکل)

سطوح مربیگری به خودی خود سه بخش تقسیم می‌شود:

۱- ۱ تا ۴ تکنسینی

۲- ۵ تا ۸ پراکتسینی

۳- ۹ تا ۱۲ فیلسوفی

هر یک از اسم‌های سه قسمت ایده و کانونی مرکزی در ورای چگونگی مبارزه دارد که در نسبت به همان سطح انتظار می‌رود. از یک تکنسین انتظار می‌رود که با تکنیک‌هایش مبارزه کند. از یک پراکتسین انتظار می‌رود که یک مبارز تجربی کامل باشد و یک فیلسوف باید عناصر عقلی و معنوی را به خوبی درک کرده باشد.

تشکیلات و ترقی

سازمان رسمی و فراگیر وینگ چون با نام انجمن بین‌المللی وینگ چون می‌باشد. اداره مرکزی وینگ چون درهنگ کنگ است که توسط استاد بزرگ لئونگ تینگ رهبری می‌شود. انجمن بین‌المللی وینگ چون در بیش از ۶۰ کشور دنیا شعبه داشته و طرفداران بسیاری در دنیای غرب دارد. امروزه بیش از ۲۰۰۰ مدرسه وینگ چون تنها در اروپا وجود دارد، که بیشتر آنها در کشور آلمان و همسایگانش می‌باشد.با بیش از ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ هنرجو در سرتاسر دنیا، انجمن بین‌المللی وینگ چون یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های هنرهای رزمی می‌باشد. سازمان این رشد و ترقی را اساساً مدیون شاگرد ارشد آلمانی لئونگ تینگ، یعنی کیت کرنشپشت می‌باشد. سازمان اروپایی وینگ چون در قصر لانگنزل در کشور آلمان واقع شده‌است که بطور تمام وقت و بیش از ۶ ساعت در روز، وینگ چون را به هنرجویان علاقه مند آموزش می‌دهد. در اروپای شرقی، وینگ چون از سال ۱۹۸۵ حضور دارد که مرکز اصلی اش کشور مجارستان می‌باشد.

کاربردی بودن

آموزش وینگ چون به نیروهای امنیتی یگان‌های ویژه پلیس و بادی گاردها

از ویژگی‌های اساسی وینگ چون کاربردی بودن آن است. بطوریکه توسط نیروهای پلیس بیش از ۵۶ کشور دنیا بکار گرفته شده‌است.در این میان آن چیزی که بیش از همه جلب توجه می‌نماید، حضور اکثر قریب به اتفاق نیروهای امنیتی کشورهای توسعه یافته در لیست وینگ چون کاران می‌باشد. به عنوان مثال:

۱- آمریکا: تکاوران تفنگدار دریایی آمریکا (U.S Marin Corps)، تیم رهایی گروگان FBI و CIA

۲- بریتانیای بزرگ(انگلستان): sas

۳- روسیه: SOBR

۴- فرانسه: RAID، GIGN

۵- آلمان: GSG۹، SEK، PSK، MEK، PSG و...

۶- ایتالیا: NOCS، GIS

۷- اسپانیا: GEO

۸- چین: پلیس هنگ کنگ

۹- هلند: BBE، BSB، Rk

۱۰ سوییس: Enzi an، Argus، Barracuda

۱۱- و...

این تنها گوشه‌ای از نیروهای امنیتی می‌باشد که از وینگ چون جهت دفاع غیر مسلحانه بهره می‌گیرند. در حال حاضر بیش از ۷۵٪ نیروهای امنیتی اروپایی یا به طور کامل مشغول فراگیری وینگ چون می‌باشند و یا اصول و تعدادی از تکنیک‌های برگزیده آن را آموزش می‌بینند.

سوک ماساکی هاتسومی

دکتر ماساکی هاتسومی در دوم دسامبر 1931 با نام یوشیاکی هاتسومی متولد شد. او از دوران کودکی شروع به فعالیت در هنرهای رزمی کرد. اولین تجربه او در هنرهای رزمی، در سن هفت سالگی بود که تحت نظر پدرش شروع به یادگیری کار با بوکن (شمشیر بلند) نمود. ماساکی با افزایش سن، بیشتر و بیشتر با طریقت جنگجویان آشنا شد و هنرهای رزمی به عشق و هدف او در زندگی تبدیل شدند. او تقریبا هر هنر رزمی را که میتوانست فرا گرفت. رشته هایی از جمله جودو، کن دو، آیکیدو، کاراته(سبک های شیتوریو و زن بای بوتوکوکای)، کوبودوی اوکیناوایی، جوکن دو (مبارزه با تفنگ و سرنیزه)، کمپوی چینی و حتی بوکس غربی. او تقریبا در تمام این رشته ها به درجه استادی رسید، مثلا در جودو به دان 4 و در کاراته به دان 6. در آن زمان، برای کسانی در سن و سال او این درجه ها فوق العاده بالا و ارزشمند بود. او همچنین در دوران تحصیل، در تیم فوتبال مدرسه اش بازی میکرد تا با این کار توانایی های ضربات پایش را افزایش دهد.

هاتسومی که به یک معلم شناخته شده جودو تبدیل شده بود، دعوت به آموزش نیروهای نظامی نظامی آمریکا گردید. او فکر میکرد که میتواند چیزهای زیادی در آنجا بیاموزد ولی خیلی زود متوجه شد که آمریکایی های بلندقد و قوی نسبت به چینی ها، زمان و تلاش کمتری نیاز داشتند تا تکنیک های خاصی را یاد بگیرند. چیزی را که ژاپنی ها طی سال ها می آموختند، برای آمریکایی ها فقط چند ماه طول میکشید. این مسئله هاتسومی جوان را ناراحت کرد و بهمین خاطر تصمیم گرفت دست به طراحی هنری بزند که به ساختار و قدرت جسمانی افراد بستگی نداشته باشد. او پول زیادی صرف تحقیق در مورد هنری که به دنبال آن بود، خرج کرد.

او برای اینکار با معلمان و اساتید زیادی تمرین کرد ولی آن چیزی را که به دنبال آن بود نیافته بود تا اینکه در آخر با یک مربی کهنسال کوبودو به نام اوئنو تاکاشی آشنا شد. تاکاشی چیزهای زیادی درمورد هنرهای باستانی بودو نظیر آسایاما ایچی دن ریو، شینتو تنشین ریو، بوکودن ریو، تاکاگی یوشین ریو، کوکی شیندن ریو و گیوکوشین ریو به هاتسومی آموخت و پس از سه سال تمرین به او درجه منکیو کایدن (مدرکی که تصدیق کننده این است که فرد در هنر رزمی خاصی به درجه استادی رسیده و میتواند به تدریس آن بپردازد) اعطا کرد.

هاتسومی همچنین مدتی رهبر گروه تاکاشی در نودا بود. این گروه از افرادی تشکیل شده بود که بعضی از آن ها بعدا به مربیان شناخته شده ای تبدیل شدند. اوئنو تاکاشی شاگرد توشیتسوگو تاکاماتسو بود. همین ارتباط بود که باعث شد هاتسومی با تنها جنگجوی نینجاهای واقعی باقیمانده در این دنیا آشنا شود. استاد تاکاماتسو او را به شاگردی پذیرفت. هاتسومی هم دیگر به تمرین با تاکاشی ادامه نداد که این کار او باعث دادن هامون (لغو اعتبار منکیو کایدن) به او شد. اینگونه بود که هاتسومی که دهه سوم عمرش شروع به تمرین با مردی که کرد که بعدها الهام بخش او در زندگی شد.

تا پانزده سال، هاتسومی هر آخر هفته با قطار به شهر کاشیوابارا در جنوب کیوتو و نارا میرفت تا چند ساعتی از محضر فردی که به عقیده او بزرگترین استاد هنرهای رزمی در دنیا بود، هنر بیاموزد. هاتسومی میگوید تمرین تاکاماتسو باور نکردنی بود و او با وجود سن زیادش، تکنیک ها را با نهایت درستی اجرا میکرد. سنت قدیمی این بود که هر جنگجویی، بوگو (نام جنگجویی) خود را داشت و به این صورت، استاد تاکاماتسو، هاتسومی را بیاکوریو به معنی اژدهای سفید نامید.

پس از مرگ تاکاموتسو، هاتسومی واژه اه (oh) را که از تام تاکاموتسو گرفته بود، به بوگوی خود افزود و آن بیاکوریوئوه به معنای اژدهای سفید افتخاری گذاشت. هاتسومی تا امروز چند بار دیگر هم نام جنگجویی خود را تغییر داده و امروز با نام جنگجویی هیسامونه به معنای ((جویای دورن)) شناخته میشود. او همچنین نام کوچک خود را از یوشیاکی به ماساکی تغییر داد که البته این تغییر نام در میان اساتید هنرهای رزمی چیزی نسبتا عادیست. استاد او، یعنی استاد تاکاموتسو قبل از مرگش، سنت، راه زندگی و میراث مستقیم نه سنت جنگجویان را به هاتسومی داد. این میراث نه گانه مکاتب نینجوتسو که به هاتسومی رسیده بود عبارتند از:

1.    سی و چهارمین سوکه ی توکاگور ریو نین پو
2.    بیست و هشتمین سوکه ی گیوکوریو کوشی جوتسو
3.    بیست و هشتمین سوکه ی کوکیشیندن ریو هاپو هیکن
4.    بیست و ششمین سوکه شیندن فودو ریو داکن تای جوتسو
5.    بیست و یکمین سوکه گیوکوشین ریو نین پو
6.    هجدهمین سوکه کوتوریوکوپوجوتسو
7.    هفدمین سوکه تاکاگی یوشین ریو جوتای جوتسو
8.    پانزدهمین سوکه ی گیکان ریو کوپوجوتسو
9.    و چهاردهمین سوکه کوماگاکوره ریو نین پو

با داشتن این القاب، استاد هاتسومی هم اکنون تنها نینجای واقعی عصر ماست. در آن زمان هاتسومی این این ظرفیت را در خود نمیدید که در میان عموم خودش را بعنوان سوکه (استاد بزرگ و وارث مستقیم) معرفی کند. بهمین خاطر او با شاگردانش از انظار عمومی مخفی بود. حتی همسایگانش هم نمیدانستند که او وارث چنین میراث سنتی است.

استاد هاتسومی که دکترای طب شرقی و تخصص ترمیم استخوان هاست، هم اکنون بعنوان پدر نینجوتسوی مدرن شناخته شده و در شهر نودا در استان چیبای ژاپن مشغول زندگی و آموزش هنرهای رزمی در موسسه خود با نام "سازمان هنرهای رزمی بوجینکان دوجو" است. خیلی ها بوجینکان را همان نینجوتسوی واقعی میدانند.

نین جوتسو

نین جوتسو  یک هنر رزمی ژاپنی است که در لغت به معنای حرکت پنهانی است.

از برجسته‌ترین خصوصیات نین جوتسو این است که بدن و جسم را پایگاه فکر و اندیشه می‌داند و کالبد آدمی را آموزش می‌دهد تا با آن روح را بسازد. اصول اصلی و اجرای تکنیک‌ها نیاز به سرعت، تعادل، تمرکز، قدرت و تنظیم زمان تنفس و کنترل آن دارد و بدون آن فاقد ارزش است.

پیشینه

نینجوتسو ریشه در اثر کلاسیک نظامی چینی یعنی «سان تزو» دارد که توسط سان وو استراتژیست معروف سده پنجم پیش از میلاد به رشته تحریر درآمده‌است. این اثر در قرن ششم میلادی وارد ژاپن شد و به طور دقیق توسط دربار سلطنتی و خانواده‌های متخاصم مورد بررسی قرار گرفت.

بودیسم نیز تقریباً در همان زمان وارد ژاپن شد، پیشینیان نینجاها به دلیل گرایش به بودیسم، یاغی نامیده می‌شدند. درآن هنگام درگیری‌های شدیدی میان هواداران بودیسم و پیروان مذهب ملی ژاپنیها یعنی آئین شینتو جریان داشت و این گروه‌های یاغی که بعدها به یامابوشی معروف شدند، برای حمایت از خود تمرین هنرهای رزمی و استراتژی‌های نظامی را با ترس روانی و قدرت‌های اسرار آمیز ترکیب کردند.

پس از آن نینجاها در گروه‌های کوچک با در پیش گرفتن روشهای کاملاً سری جنگی تا قرن نوزدهم خود را به عنوان نیرویی بسیار با نفوذ در کشور ژاپن مطرح کردند.

بزرگ‌ترین تجمع نینجاها در سوم نوامبر ۱۵۸۱ میلادی اتفاق افتاد. در آن روز اُدا نوبونگا قدرتمندترین رهبر نینجا ارتشی ۴۰ هزار نفره را در برابر حدود ۴ هزار نینجا که کنترل ایالت ایگا ( در حال حاضر مه یی) را در اختیار داشتند، رهبری کرد. نبردی که تنها تعداد انگشت شماری از نینجاهای ایگا از آن جان سالم به در بردند.

از آن به بعد نینجاها توانستند با سازمان منسجمی که ایجاد کرده بودند، قدرت پلیسی مطلق را در ادو (توکیو امروزی) و دیگر شهرهای ژاپن در دست داشته باشند.

هنر های نین جوتسو

نین جوتسو ورزشی با عمق و زوایای پنهان بسیار است. هنرجویان این رشته برای نیل به اهداف خود سعی می‌نمودند فنون بسیاری را فرا گیرند. برای یاد گیری این فنون آنها را در ۸ دروازه و ۱۸ هنر تقسیم‌بندی نموده بودند. فرا گیری هر کدام از این فنون احتیاج به سال‌ها تمرین و ممارست داشت و نینجاها و کونو ایچی ها از کودکی و در خانواده‌های خود این فنون را یاد میگرفتند تا به سر حد اعلای آمادگی برسند. این فنون را می‌توان در قالب ۱۸ هنر زیر تقسیم بندی کرد.

1. سئی شین تکی کیویو – SeiShin Teki Kyoyo – فرهنگ یا پالایش روحی – 教養
2. تای جوتسو – Tai Jutsu – مبارزه بدون سلاح - 体術
3. نینجاتو – Ninjato – شمشیر نینجا - 忍者剣
4. بوجوتسو - Bo Jutsu – مبارزه با چوب – 棒術
5. شورایکن جوتسو – Shouriken Jutsu – هنر استفاده از ستاره نینجا - 手裏剣
6. سو جوتسو – So Jutsu – هنر نیزه - 槍術
7. ناگی ناتا جوتسو – Nagi Nata Jutsu – مبارزه با تبرزین - 長刀術 یا 薙刀術
8. کوساری کاما جوتسو – KusariGama Jutsu – داس و زنجیر - 鎖鎌
9. کایاکو جوتسو – Kayaku Jutsu – هنر آتش و انفجار - 火薬術
10. هن سو جوتسو – Henso Jutsu – هنر تغییر چهره - 変装術
11. شینوبی ایری – Shinubi Iri – ورود مخفیانه به اماکن
12. با جوتسو – Ba Jutsu – هنر سوارکاری
13. سوئی رن جوتسو – Sui Ren jutsu – هنر استفاده از آب - 水練
14. بوری یاکو – Boryaku – تاکتیک و استراتژی - 謀略
15. چوهو – Choho – جاسوسی و کسب اطلاع - 諜報
16. این تون جوتسو – Inton Jutsu – هنر فرار و مخفی شدن -
17. تن من- Ten mon – شناخت وضعیت آب و هوا - 天門
18. چی مون – chi mon – جغرافیا و جهت شناسی - 地門

زندگینامه یارومه

زندگینامه یارومه ابراهیم میرزایی

       کونگ فو توآ ضد صهیونیست(دجال)

 

ابراهیم میرزایی متولد 1318 است که پدرش اهل رشت و مادرش اهل گرگان بوده است . و در سال 1337 دبیرستان نظام را در سن 18 سالگی به اتمام رسانده است . در سال 1340 تا 1344 دانشکده افسری را در نیروی مخصوص کماندویی به اتمام رسانیده است . در این دوره وی به عنوان واحد ورزش کاراته را تا پایان کمربند سبز در کاراته گذرانده است . وی از سال 1344 تا سال 1349 تقریباً 9 دوره ی خارجی دیده است .

در عرض این پنج سال آموزش نیروهای مخصوص را در کشورهای امریکا ، انگلیس ، فرانسه ، ژاپن ، کره ، لبنان و اسراییل غاصب و آخرین آن در تایوان و مرکزکونگ فو کاراتو لیانگ فو گذرانده است . وی پس از آموزش رزمی و فنون نبرد تن به تن کاراته گوجوریو و تکواندو که در آن زمان فقط برای نیروهای مخصوص نظامی مجاز بود را به اتمام رسانده و در سال 1347 دان 7 افتخاری کاراته را از ژاپن کسب و در سال 1348 مشکی دان 4 تکواندو را دریافت می کند . در صحت و سقم شروع فعالیت کاراته و تکواندو وی که زیر نظر چه استادی کار نموده است اطلاعات دقیق و روشنی در دست نیست ولی این دوره ها را مربیان انگلیسی ، ژاپنی ، کره ای و امریکایی در دانشکده نظام آموزش می دادند و آنچی مسلم است وی تا سال 1351 که به تنظیم کتاب کاراته ذن کاراته پرداخته است در کاراته گوجوریو دان 7 را داشته و آنرا تحت نظر خود در یگان رزم تن به تن نیروی زمینی آموزش می داده است و در همان کتاب از کن فو و بعضاً از کن فوکاراتو نام برده است . فعالیت کونگ فو توآ ابتدا در تیپ نوحد در اواخر سال 1351 به صورت کن فو کاراتو و دوره های رنجر ، جنگ تن به تن و زنده ماندن در شرایط سخت انجام می شد و چون میرزایی فرمانده این یگان بود با بدترین شرایط سعی می کرد نیروهای مخصوص را آموزش بدهد . میرزایی آموزش دوره مخصوص خودش را زیر نظر انگلیسیها و دوره موانع و سقوط آزاد را زیر نظر مربیان امریکایی گذرانده بود . بعداً به عنوان اصلی ترین مرد این دوره ها فرماندهی یگان را به عهده گرفت . وی مردی سریع ، پر جنب و جوش و محکم بود .

هر ساله از میان افسران زبده رنجر ، دلتا فورس ، کلاه سبزها ، موساد و کلاه قرمز ها از امریکا ، ایران اسراییل غاصب و انگلیس تعدادی نیرو به نام کمربند سیاهان کونگ فو کاراتو که مقر آن در تایوان و در معبد متعلق به لیونگ فو بود اعزام می شدند. در این معبد آموزش های سخت را تحت همان عنوان کونگ فو کاراتو آموزش می دیدند . استاد میرزایی در سال 1349 به این مرکز برای فراگیری دوره فوق اعزام شد. وی دارای کمربند مشکی خط قرمز از تایوان از این مرکز می باشد. بعد از اینکه استاد میرزایی از دوره فوق بازگشت، تز خود را با توجه به دکترای افتخاری کاراته از ژاپن اعلام کرد. استاد میرزایی در حد فاصل سال های 47 و 48 دوره ی دافوس را در کشور کره گذرانید و در همین دوره دان 4 افتخاری تکواندو را گرفت .

پروفسور میرزایی در 10/12/1۹74 مطابق با 1353 مدال افتخاری طلا را برای خدمات به ورزش های کشور و نظامی از اتحادیه اروپایی مبارزه و زورآزمایی دانشنامه پروفسورای خود را که به امضاء دبیر کل وپرلاره که ریاست لوژیون دونور بود رسیده است از وی تقدیر و قدردانی شد .

المپیک لبنان در 17/12/1974 به فاصله 7 روز بعد در بیروت گواهینامه و تأییدیه سبک خود را که در آن کمیته به ثبت رسانیده بود دریافت کرد. آقای میرزایی دکترای تن و روان خود تز تکمیلی خورد را به لیانگ فو فرستاد و در همین حین در تالار انشاء تن و روان در حقیقت مرکز کونگ فو کاراتو را بنیانگزاری کرد . پس از تأیید شالبند قرمز خود از آن مرکز در سال 1356 وی با ارائه تز خود بر دانشکده مریلند امریکا دو مدرک بین المللی دکترا در زمینه فلسفه و فیزیک و یک پروفسورا با عنوان فیزیولوژی انرژی انسان در ابعاد روان را دریافت کرده است. استاد میرزایی پس از انقلاب از ایران خارج شد . کونگ فو تو آ در ایران در این زمان ممنوع بود ولی کسانی که کونگ فو توآ در روح و خون آن ها بود آن را ادمه دادند و در جنگل ها ، کوه ها و ... به طور مخفیانه به تمرین کونگ فو توآ می پرداختند تا اینکه این ورزش دوباره در ایران شکل رسمی به خود گرفت  در حال حاضر سبک پرفسور یکی از پرطرفدارترین سبکهای رزمی در ایران میباشد و در جهان نیز طرفداران این سبک این سبک را با نام کونگفوی ایرانی (توآ) میشناسند.

کونگ فو توآ

کونگ‌فو توآ یک هنر رزمی ایرانی و یکی از سبک‌های ورزش کونگ فو است که بر بدن و روان سالم‌تر تاکید می‌کند. این ورزش با بهره‌گیری از تجربه ابراهیم میرزایی در زمینه‌های رشته‌های مختلف رزمی و جنگ‌های چریکی، در سال۱۳۵۱ بنیان‌گزاری پس از گذراندن مراحل آزمایش در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) فعالیت رسمی خود را با تاسیس انشاء تن و روان در سال   ۱۳۵۲ آغاز نموده‌است.

کونگ‌فو توآ دارای هفت مایگاه (بخش) است که به غیر از مایگاه اول که به حرکات فیزیکی و فعالیت‌های بدنی می‌پردازد، بقیه به جنبه‌های علمی، عرفانی و پزشکی در خصوص تن و روان اشاره دارد.

اصول اساسی کونگ‌فو توآ توسط ابراهیم میرزایی در کتابی به عنوان کاراته و ذن کاراته انتشار یافته‌است.

هم‌اکنون هزاران کونگ‌فو توآ کار در ایران و چندین کشور از جمله آمریکا،کانادا، هلند، ترکیه، آذربایجان، سوریه، لبنان، پاکستان، افغانستان، سوئد، هندوستان و بلژیک فعالیت می‌نمایند.

 هفت مایگاه کونگ فو توآ:

مایگاه اول (علم فیزیولوژیکی فعالیت عای بدن انسانی)

جسم پایگاه تفکر و خاصیت جذب و درک آن بر اسرار هندسی و تولید انرژی ولمس امواج در آزمایشگاه عظیم بدن انسان است. فرهنگستان تن (کونگ فو توآ) متکی بر هفتاد و سه هزار تکنیک ترکیب و عکس العمل سازی و خاصیت های موجی به خود و کرات و در مجموعه حرکات تا مرز توان سازی نیروهای فیزیکی و فیزیولوژی بدن انسانی است. بر کشف این دنیای ناشناخته همچون راز کهکشان تا ذره ای پیش رفته و درک اسرار فیریک انسانی در کاوشیم و در جهان بوده ها به زیبا ترین توان تن بر آئین مهر بقاء بکوشیم.

مایگاه دوم (انشاء علوم انسانی)

اندیشیدن، استدلال و تفکر در محور علوم عالم از تولد تا تولد اندیشه ها از طریق دانش زمان به درک حیات زیستن است در مایگاه دوم از زبان علم بر محور فیزیک، ریاضیات، شیمی، اندیشه انسان را پروریدن و وی را به طور بارور به جهان اسرارآمیز رهنمون کردن است.

مایگاه سوم (روانشناسی تکنولوژی)

رهنوردان اندیشه با کشفیات و فرضیات و ایجاد تحولات، انسان را در امواج حیات حیران و سرنوشت و نابسامانی او را فرمان داده اند این مایگاه رهنمونی به برد عصر هیجان زده و حل مشکلات حال و آینده نوجوانان، زنان ومردان و اندیشه انسان را بر نهایت سرعت تصویر جسم به درک فکر ، نگهبان نمودن است.

مایگاه چهارم (انشاء پزشکی)

درکی بر احوال موجودات زنده و تفکری بر ارزیابی تن از طریق طب سوزنی، علم العصاب،فیزیولوژی (ماده و انرژی)،خاصیت فیزیکی و شیمیایی متکی بر محاسبات ریاضی بر بنیان کاوشی نو و ره گردی بر بازتاب جهان ماده (خاصیت جرمی) و روان گرائی (سرعت تا بی جرم) بر روند آموزش و اساس دانشکده توآ رهنمودن است.

مایگاه پنجم (فلسفه گرائی یا نگرش تفکر آمیز)

پژوهشی در ورای انکار و شک و رسیدن به فراسوی مرزی که شک ما را به قاطعیت راهبر شود.این بیان انسان را در جهان بر آگاهی زیست پنهان، یکسان در دست اندیشیدن و در بحر تفکر فرو رفتن و ترسیم دریافت و درک را به نفس کشیدن تا به آرامش و روشن بینی در جهان رسیدن است.

مایگاه ششم (روح روان)

روح فریاد اندیشه و در نتیجه گردهم آئی تن و روان با ایجاد تفکر و تمرکز و گونه ای تبدیل ماده بر سرعت جرم و تبدیل خاصیت انرژی از ماهیت به ذات و سلسله مجهولات را پیمودن است.

روح روان در نمود اندیشه انسان شاهکار جهان ...... و اندیشه جهان یعنی انسان ..... پس از انسان در برترین توانایان در علوم کیهان و هر انسان متکی بر زمان پس انسان به درک راز جهان و نمود بودن وی در بی پایان و این راز دانایان به دریافت بی زمان است.

انسان فرهنگ زمان در بی زمان

مایگاه هفتم (جهان مجهولات : فراتز از خویشتن)

پختگی فکر زمان در تفکری بی زمان

فراتر از خویشتن = بعالم پنهان و جهان معنا و به دنیای نگرش تفکرها رسیدن است.

فرا تر از خویشن = جهان آفرینش را پوئیدن و راز هستی را بخش را جوئیدن است.

فراتر از خویشتن = جهان تابش امواج و رابطه آن با سلسله اعصاب و بهره گیری از منبع انرژی حیات و بر نهایت سرعت و اندیشه و خاصیت اندیشه در ماده به کنکاش کردن است.

فراتر از خویشن = به انشاء (اسرار فیزیکی تن بره آورد حالات و حرکات متکی بر ریاضیات، روانشناسی تکنولوژی، علم گرائی، فلسفه گرائی، فیزیولوژی(پزشکی) و بر روح و روان رسیدن است.

پیشینه

ابراهیم میرزایی پس از گذرندان دوره‌های مختلف رزمی در رشته‌هایی همچون کونگ فو، کاراته، تکواندو و دوره‌های سخت تکاوری نزد مربیان بزرگ انگلیسی، ژاپنی، کره‌ای و آمریکایی در کشورهای مختلف و همچنین کسب درجاتی همچون دان ۷ افتخاری کاراته، دان ۴ تکواندو و مدرک دکترای تن و روان تا سال ۱۳۴۹؛ نگارش کتابی با عنوان کاراته و ذن را آغاز کرد که در سال ۱۳۵۱ انتشار یافت. سَبْک جدیدی از کونگ‌فو به نام "توآ" که در این کتاب به آن پرداخته شده، از همان سال مراحل آزمایش خود را در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) گذراند و در نهایت در سال ۱۳۵۲ با تاسیس دانشگده تن و روان فعالیت رسمی خود را آغاز نمود.

از آن‌جایی که کونگ‌فو توآ با فیزیک بدنی جوانان ایران در آن دوره تناسب خاصی داشت، همراهان این ورزش توانستند موفقیت‌های چشمگیری در مقایسه با ورزش‌های رزمی دیگر در ایران کسب کنند. این امر موجب شد تا در کمتر از ۵ سال جمعیت زیادی به سوی این ورزش جذب شوند. اما در سال ۱۳۵۶ در پی اختلاف بین ابراهیم میرزایی و غلامرضا پهلوی (مسئول ورزش وقت)، دانشکده انشاء تن و روان تعطیل شد و جمعیت همراهان کونگ‌فو توآ در پارک‌ها، سالن‌های کوچک خصوصی و سوله‌های اجاره‌ای به فعالیت خود ادامه دادند.

پس از انقلاب اسلامی

بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقریباً تمام سالن‌های ورزشی باشگاه تاج تحت مدیریت و حفاظت همراهان کونگ فو توآ قرار گرفت و فعالیت ورزشی با دیگر آغاز شد و کونگ‌فو توآ حدود ۲ سال موفقیت‌های چشمگیری را کسب نمود. در سال ۱۳۶۰ به سبب فعالیت‌های سیاسی ابراهیم میرزایی بار دیگر فعالیت باشگاه های کونگ‌فو توآ ممنوع شد و تا سال ۱۳۷۰ همراهان این ورزش به صورت مخفیانه به معرفی و آموزش این ورزش می‌پرداختند. در سال ۱۳۷۰ با پیگیری‌های مستمر همراهان این فعالیت کونگ فوتوآ با عنوان "انجمن کونگ فو توآ" به‌طور رسمی زیر نظر فدراسیون کاراته آغاز شد. در اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم آوران تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸ به‌نام فدراسیون ورزش های رزمی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۷۹  تحت عنوان کمیته مستقل کونگ فوتوآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱ در زمره سبک‌های فدراسیون ورزش‌های رزمی درآمد.در طول این سال‌ها مسئولین کونگ فو توآ مانند سایر ورزش‌های رزمی آیین نامه‌ها، مقررات علمی و فنی، ارتقاء رتبه‌های فنی و مدارج مربیگری و داوری را تدوین نمودند . در سال ۱۳۸۴ به خاطرتلاش‌های مستمر همراهان پیشکسوت ودلسوختگان ومسئولین دولت، فدراسیون کونگ فو جمهوری اسلامی ایران تشکیل گردید. و در سال ۱۳۹۰ نام کونگ فو از این رشته جذاب ایرانی حذف شد و در حال حاضر این سبک با نام توآ در ایران و جهان فعالیت می‌کند.

توآ و جایگاه جهانی آن

بعد از تلاش‌های شبانه روزی اساتید و مربیان و همچنین فدراسیون توآ در ایران اولین مجمع با نام ووکا با حضور ۲۵ کشور تشکیل شد . که بعد از حدود ۱ سال به ووتا تغییر نام داد . و در اولین حرکت سازمان جهانی توآ ، برگزاری اولین دوره کلاسهای بین المللی داوری و مربیگری بود که از تمام کشورهای عضو برای حضور در این کلاس‌ها شرکت کردند . و طولی نکشید که کشورهای عضو به بیش از ۵۰ کشور از ۵ قاره جهان رسید . سپس با برگزاری اولین دوره مسابقات جهانی توآ با حضور ۴۵ کشور . علاقه و قدرت روز افزون توآ در بین جوامع جهانی بار دیگر شکوفا شد . ورزش رزمی توآ که بر گرفته از فرهنگ و سنت ایرانیان ، پارسیان و دیگر اقوام ایرانی می‌باشد . متعلق به ایرانیان است و هیچ ارتباطی به کونگ فو چینی ندارد و تمام الفاظ آن از زبان پارسی سره گرفته شده‌است.

لباس

در اصل لباس کونگ‌فو توآ، تفاوت ساختاری خاصی با لباس کونگ‌فو ندارد ولی در مجموع لباسی که دراین هنر به‌کار می‌رود از شرایط خاصی برخوردار است. از استحکام و دوام زیادی برخوردار بوده و تامین کننده میدان حرکتی دست، پا وتنه می‌باشد.

پیراهن ساده ومعمولی که تمام قسمت‌های بدن را می‌پوشاندواز هدر رفتن انرژی  بدن جلوگیری می‌کند، معمولاً از جنس نخی و الیاف طبیعی است تا عرق بدن را جذب کند. کمر شلوار کونگ‌فو چنان طراحی شده که مهره های قوس کمری ستون مهره را محافظت می‌کند (درهنگام وارد شدن نیرو و فشارهای زیاد از لغزیدن مهره‌ها به روی هم وآسیب دیده گی آنها جلوگیری می‌کند) ودرقسمت مچ پا نیز شلوار کونگ‌فو عضلات و زردپی ها مچ پا رامحکم نگه می‌دارد واز آسیب دیدگی آنها جلوگیری می‌کند.

رنگ لباس

لباس کونگ‌فو سیاه رنگ می‌باشد.

از نظر علمی رنگ سیاه انرژی را در خود جذب کرده و ازهدررفتن انرژی جلوگیری می‌کند. درکونگ‌فو سیاهی رنگ مقدسی می‌باشد؛ بدین منظور که رنگ سیاه درمقابل رنگ‌های دیگر مقاومت می‌کند ونفوذ هرگونه رنگ درآن بی‌اثر است. از نظر علمی رنگ سیاه نمی‌گذارد انرژی بدن که در اثر سوخت وساز تولید می‌شود از دست برود و آن را در خود نگه می‌دارد واز پیری زودرس و خستگی و کوفتگی عضلات جلوگیری می‌کند.

شالبند

شالبند سفید:

اولین شال کونگ فو توآ شال سفید به نشانه آمادگی

و ورود به معبد انشاء برای خودسازی

خط یک) آناتوآ:۵۱۵ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی

خط دو) آتادو:۸۷۳ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی

شالبند سبز:

دومین شالبند کونگ فو توآ شال سبز یا روییدن در فضای فیزیکی

به فردی که شالبند سبز را دارد،راهدان می گویند.

خط سه) سوتو:۷۳ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی( مرز دانایی و خروج از خامی)

شالبند قهوه ای:

سومین شال کونگ فو توآ شال قهوه ای یعنی سوختن در ورا نیروهای

فیزیکی و رویایی در میدان های مبارزه

به معنای سوختگی است، تجربه و پختگی، به فردی که شالبند قهوه ای را کسب کرده، راهبان می گویند.

این شالبند شامل یازده خط است و مجموعا ۱۵۲۰۲ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی را شامل می شود.

خط چهار) سام سامائه:۵۰۱۱ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی

شالبند مشکی:

چهارمین شال کونگ فو توآ شال مشکی یعنی عبور از مرز تاریکی ها و

ابداع و تکامل تکنیک های کونگ فو توآ

خط شش) مایانا:به معنای تو و من و من و تو وطبیعت من و تو، شامل کوانا و وستا مایانا جمعا ۸۷۶۵ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی است.

خط هفت) وای ما بتو:به معنی پنجه مرگ است و شامل ۳۳۰۱  تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی است.

شالبند قرمز:به معنی گذشتن از خود و در خود فنا شدن.

شالبند سفید و سرخ به معنی جهان مجهولات، فراتر از خویشتن، پختگی وفکر زمان در تفکری بی زمان بودن است.به فردی که در این درجه است راهبر می گویند.

خط ۱ آناتوآ

آناتوآ به معناي شاهين نماي ترازوي جهان از تن وروان و گوهر بودگي انسان و کشف سلسله زمان و نفوذ به مرز دانايان و آگاهي به آزادي انسان است. آناتوآ به معناي من مساوي تو و تو مساوي من و من و تو به معني ما و ما يعني عالم کيهان و مجموعه اسرار آشکار و پنهان که راز جهانش مي‌خوانيم.آناتوا با ۵۱۵ تکنيک، ترکيب و عکس العمل سازيو خاصيت هاي موجي بر اسرار هندسي و خلاف حرکت بدني در مسير عالم ذرات است.

خط ۲ آتادو

آتادو به معناي اسرار خلقت يا هستي و يا نبرد به ترکيب نيستي است. آتادو با  ۱۳۵۳ تکنيک، ترکيب و عکس‌العمل سازي و خاصيتهاي خلاف موجي به منظور برگردان عالم ذرات و انديشه حيات است.

 
خط ۳ سوتو

سوتو به معناي مرز دانائي و خروج از دايره خام عقلي و انهدام ترس از زندگي است. سوتو با ۸۷۳ تکنيک، ترکيب و عکس‌العمل سازي و خاصيتهاي موجي بر اسرار هندسي در دانشکده انشاء تن وروان مي ‌باشد.

 
خط ۴ سام سامائه

سام سامائه به معناي کاوش است به معناي آدمي چيست؟ انسان چيست؟ تولد آغاز و آغاز تولد او هستي است يا نيستي و يا هستي و نيستي او يکي است. گرديدن انسان به چيست؟ سام سامائه با ۳۹۹۳ تکنيک، ترکيب و عکس‌العمل سازي بر اساس دانشکده انشاء تن و روان تشکيل يافته است.

 
خط ۵ مایانه

مایانه به معناي تو و من و من و تو و تو و طبيعت مربوط به من و توست. تشکيل يافته از ۱۲۲۵ حرکات جابه‌جايي با پيچشهاي دوراني و استفاده از دستگاههايي به نام روما در تمرين مبارزات ميباشد.

 
خط ۶ کوآنا - وست مایانه

کوآنا به معناي تضاد، به معناي صفوف نامناسب، ناهنجاريهاي رواني وعدم آشنائي به عالم کيهان و ترسان از ورود به جهان تفکرآميز و فلسفه گرايي و از حرکات و اسرار فيزيکي انساني عدم توجه به علوم بنياني و ناآگاهي به اساس رواني و ترسان براسرار مجهول انساني و مجهود کردن انسان به درک آشکار عالم پنهاني که اين نيرو متکي بر هفت مايگاه توآ سروده دانايي است.خط ۶ مجموعاً تشکيل يافته از ۴۹۵۶ تکنيک وترکيب و عکس‌العمل سازي در دانشکده انشاء تن و روان ميباشد.

 
خط ۷ وایما باتو

واي ‌ما باتو به معني پنجه مرگ است. اين معني در کونگ فو توآ ازهفت مايگاه نيايش به سازندگان انديشه‌ها و دادرسي انسانها به شناخت و بررسيهاي زيربناها و ايجاد انسان به بينشها و دانشها با اجراي ۳۳۰۱ تکنيک، ترکيب و عکس‌العمل سازي است.

آرم کونگ‌فو توآ

1. هلال قرمز بالای مُشت نشان دهنده فلسفه خون کونگ‌فو یعنی مبارزه تا آخرین قطره خون در راه آزادی انسان‌ها می‌باشد.
2. مشت در میان دایرهٔ سیاه، نشان دهندهٔ قیام از دل تاریکی‌ها و پلیدی‌هاو همهٔ آن‌چه که انسان امروز از خود بیگانه کرده ودر بند کشیده‌است. همچنین مشت نشانه تجاوز نمی‌باشد، بلکه حالت دفاعی دارد که از شکل آن نیز مشخص است.
3. هلال سفید زیر مشت نشان دهندهٔ نژاد سفید ایرانی است.
4. کرهٔ جهان زیر مشت و نقشه ایرانی در وسط کره به‌عنوان پایگاه کونگ‌فو توآ در جهان مشخص شده‌است.

این آرم روی سینه طرف چپ قرار می‌گیرد که مشت نماد حفاظت از قلبی است که طپش آن صدای فکر همراه است.

کونگ فو

اول میخوام تعریفی واسه کنگ فو بگم تا براتون جا بیفته.

کونگ فو یا کانگ‌فو یک عبارت مشهور چینی است که اغلب برای اشاره به انواع هنرهای رزمی چینی بکار می‌رود. معنای اصلی کونگ فو تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می‌شود متفاوت است.کونگ فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی - نه لزوماً رزمی- می‌باشداین رشته از تقلید نوع دفاع وحمله حشرات و حیواناتی مانند ملخ وگرگ استفاده میکند.